کساني که پيش از من مي‌زيسته‌اند، عمري دراز نکرده‌ام امّا با دقّت و توجّه در کارهاي آنان به انديشه پرداختم و در خبرهاي ايشان فکر نموده‌ام و در آثارشان سير کرده‌ام، تا آن حدّ که در شمار يکي از آنان گرديده‌ام، بلکه با بررسي آنچه از اوضاع و احوال آنها به من رسيده، گويي با نخستين کس از آنان تا آخرين نفر، همراه ايشان بوده و مانند ايشان عمر کرده‌ام. پس از آن، صاف و پاک اوضاع و احوالِ آنها را از تيره و کدرِ آن، و امور سودمند را از امور زيانبخش آن، تشخيص دادم و شناختم.

فَاسْتَخْلَصْتُ لَكَ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ نَخِيلَهُ وَ تَوَخَّيْتُ لَكَ جَمِيلَهُ، وَ صَرَفْتُ عَنْكَ مَجْهُولَهُ وَ رَأَيْتُ حَيْثُ عَنَانِي مِنْ أَمْرِكَ مَا يَعْنِي الْوَالِدَ الشَّفِيقَ وَ أَجْمَعْتُ عَلَيْهِ مِنْ أَدَبِكَ، أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ وَ أَنْتَ مُقْبِلُ الْعُمُرِ، وَ مُقْتَبِلُ الدَّهْرِ ذُو نِيَّةٍ سَلِيمَةٍ وَ نَفْسٍ صَافِيَةٍ؛ سپس از هر چيزي، پاکيزه و بي‌عيبِ آن را براي تو برگزيدم و آنچه خوب و سودمند بود، براي تو در نظر گرفتم و به تو اختصاص دادم، و موارد مبهم و شبهه‌ناک را از تو دور گردانيدم، و از آنجايي که عنايت و توجه من نسبت به تو، عنايت و توجّهي است از طرف پدري مهربان، و از طرفي چون من عزم کردم و مصمّم شدم که به ادب‌آموزي تو بپردازم، چنان ديدم و انديشيدم که اين امر (يعني ادب آموختن) در حال و زماني باشد که تو رو به عمر مي‌روي و روزگار در برابرت قرار دارد، (کنايه از آغاز جواني و شروع به برخورداري از عمر) و داراي نيّتي سالم و روحي پاک و ناآلوده هستي.

وَ أَنْ أَبْتَدِئَكَ بِتَعْلِيمِ كِتَابِ اللهِ وَ تَأْوِيلِهِ وَ شَرَائِعِ الْإِسْلَامِ وَ أَحْكَامِهِ وَ حَلَالِهِ وَ حَرَامِهِ لَا أُجَاوِزُ ذَلِكَ بِكَ إِلَى غَيْرِهِ؛ و اين که ادب آموختن به تو را از ياد دادن