وصاياي امام علي (ع) به جهان بشريت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٢٨ - لقاءالله

حَسَنَةٌ فَاعْفُوا «أَلا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اَللَّهُ لَكُمْ»؛ من ديروز، دوست و همنشين شما بودم و امروز وسيلة عبرت شما هستم و فردا از شما جدا مي‌شوم. اگر زنده ماندم که خود صاحب خون خود مي‌باشم (که يا عفو مي‌کنم يا به قصاص مي‌رسانم) و هرگاه فاني شدم، پس فاني شدن وعده‌گاه من است، و (در صورت فاني نشدن و باقي ماندن) اگر آن کسي را که ضربت به من زده عفو بکنم، آن عفو موجب نزديک شدن به رحمت الهي است. (و اگر زنده نمانم) عفو براي شما حسنه و پاداش آن جهاني است، و بنابراين او را عفو کنيد: «آيا آمرزش خدا را دوست نداريد».[١]

٣- وَ اَللهِ مَا فَجَأَنِي مِنَ اَلْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ وَ لاَ طَالِعٌ أَنْكَرْتُهُ وَ مَا كُنْتُ إِلاَّ كَقَارِبٍ وَرَدَ وَ طَالِبٍ وَجَدَ «وَ ما عِنْدَ اللهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ»؛ قسم به خدا هيچ چيز از مرگ نيست که ناگهاني به من برسد و من از آن کراهت داشته باشم. چيزي از آن بر من آشکار نمي‌گردد که آن را نشناخته و از آن امتناع داشته باشم. من در رسيدن به مرگ، مانند کسي هستم که هنگام شب تشنگي بر او چيره شده و اکنون آب رسيده يا کسي که در آرزوي چيزي است و اينک مطلوب خود را يافته است: «آنچه نزد خداست ، براي نيکوکاران بهتر است».[٢]

[١] . قسمتي از آيه ٢٢ سوره نور .

[٢] . قسمتي از آيه ١٩٨ سوره آل‌عمران .