وَ اعْلَمْ أَنَّ الَّذِي بِيَدِهِ خَزَائِنُ السَّمٰوَاتِ وَ الْأَرْضِ قَدْ أَذِنَ لَكَ فِي الدُّعَاءِ، وَ تَكَفَّلَ لَكَ بِالْإِجَابَةِ وَ أَمَرَكَ أَنْ تَسْأَلَهُ لِيُعْطِيَكَ وَ تَسْتَرْحِمَهُ لِيَرْحَمَكَ، وَ لَمْ يَجْعَلْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ مَنْ يَحْجُبُكَ عَنْهک (يَحْجِبُکَ عَنْهُ) وَ لَمْ يُلْجِئْكَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكَ إِلَيْهِ؛ و بدان! آن کس که خزانه‌هاي آسمان‌ها و زمين در دست قدرت او مي‌باشد به تحقيق، دعا کردن را به تو رخصت داده و اجابت دعا را براي تو به عهده گرفته و به تو فرمان داده است از او درخواست کني تا به تو عطا کند و از وي رحم بخواهي تا به تو رحم نمايد. و او ميان تو و خود کسي را نگماشته تا او را از تو پنهان دارد، و تو را مجبور نساخته تا به نزد کسي بروي که آن کس نزد وي از تو شفاعت کند.

وَ لَمْ يَمْنَعْكَ إِنْ أَسَأْتَ مِنَ التَّوْبَةِ وَ لَمْ يُعَاجِلْكَ بِالنِّقْمَةِ وَ لَمْ يُعَيِّرْكَ بِالْإِنَابَةِ، وَ لَمْ يَفْضَحْكَ حَيْثُ الْفَضِيحَةُ بِكَ أَوْلَى وَ لَمْ يُشَدِّدْ عَلَيْكَ فِي قَبُولِ الْإِنَابَةِ وَ لَمْ يُنَاقِشْكَ بِالْجَرِيمَةِ وَ لَمْ يُؤْيِسْكَ مِنَ الرَّحْمَةِ، بَلْ جَعَلَ نُزُوعَكَ عَنِ الذَّنْبِ حَسَنَةً وَ حَسَبَ سَيِّئَتَكَ وَاحِدَةً، وَ حَسَبَ حَسَنَتَكَ عَشْراً وَ فَتَحَ لَكَ بَابَ الْمَتَابِ؛ و اگر گناه کردي، تو را به توبه منع نفرموده و در دشمني و کيفر خود درباره تو شتاب نورزيده است و هنگام بازگشت به او، تو را مورد سرزنش قرار نداده است و در جايي که سزاوار رسوايي هستي، تو را رسوا نساخته است، و در قبول بازگشتت به سوي او، بر تو سخت نگرفته و در رسيدگي به گناهت تو را در سختي و تنگنا نينداخته و تو را از رحمت خود نااميد نکرده، بلکه بازگشت تو را از گناه، حسنه به حساب آورده