وصاياي امام علي (ع) به جهان بشريت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٥ - عدالت در وصيّت

کارهاي خير، لااقل براي بعد از مرگش محروم نماند.

مجموع اين امور موجب شد که قانون وصيّت در اسلام تشريع گردد و آن را با جملة «حقّاً عَلَي الْمُتَّقينَ» تأکيد فرموده است.

البته وصيّت منحصر به موارد فوق نيست، بلکه انسان بايد وضع ديون خود و اماناتي که به او سپرده شده و مانند آن را ، در وصيّت مشخص کند، به گونه‌اي که هيچ امر مهمي در حقوق مردم يا حقوق الهي که بر عهده اوست، وجود نداشته باشد.

ب) عدالت در وصيّت

در روايات اسلامي با توجه به بحثي که در آيات فوق، در مورد عدم تعدّي در وصيّت گذشت، تأکيدهاي فراواني روي «عدم جور» و «عدم ضرار» در وصيّت ديده مي‌شود که از مجموع آن استفاده مي‌شود، همان اندازه که وصيّت کار شايسته و خوبي است، تعدّي در آن مذموم و از گناهان کبيره است.

در حديثي از امام باقر عليه‌السلام مي‌خوانيم:

کسي که در وصيّتش عدالت را رعايت کند، همانند اين است که همان اموال را در حيات خود در راه خدا داده باشد، و کسي که در وصيّتش تعدّي کند، نظر لطف پروردگار در قيامت از او برگرفته خواهد شد.[١]

تعدّي و جور و ضرار در وصيّت آن است که انسان به بيش از ثلث وصيّت کند و ورثه را از حق مشروع شان باز دارد و يا اينکه تبعيضات ناروايي به خاطر حُبّ و بغض هاي‌ بي‌دليل انجام دهد، حتي در بعضي از موارد که ورثه سخت

[١] . وسائل الشيعه، ج١٣، ص٣٥٩ .