فَإِنِّي أُوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ أَيْ بُنَيَّ، وَ لُزُومِ أَمْرِهِ وَ عِمَارَةِ قَلْبِكَ بِذِكْرِهِ وَ الْاِعْتِصَامِ بِحَبْلِهِ وَ أَيُّ سَبَبٍ أَوْثَقُ مِنْ سَبَبٍ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ اللهِ إِنْ أَنْتَ أَخَذْتَ بِهِ؟؛ بنابراين، اي پسرک من![١] همانا من، پرهيز از خشم خدا و همراه بودن با دستورهاي او و آباد ساختن قلب خويش با ياد خدا و چنگ يازيدن به ريسمان لطف او را به تو وصيّت مي‌کنم، و چه وسيله و سببي است محکم‌تر از وسيله و سببي که ميان تو و خدا باشد، اگر تو به آن بپردازي، و آن را به چنگ آوري.

أَحْيِ قَلْبَكَ بِالْمَوْعِظَةِ وَ أَمِتْهُ بِالزَّهَادَةِ، وَ قَوِّهِ بِالْيَقِينِ وَ نَوِّرْهُ بِالْحِكْمَةِ، وَ ذَلِّلْهُ بِذِكْرِ الْمَوْتِ وَ قَرِّرْهُ بِالْفَنَاءِ وَ بَصِّرْهُ فَجَائِعَ الدُّنْيَا وَ حَذِّرْهُ صَوْلَةَ الدَّهْرِ وَ فُحْشَ تَقَلُّبِ اللَّيَالِي وَ الْأَيَّامِ؛ قلبت را با موعظه زنده‌ساز و آن را با نپرداختن به دنيا بميران، و با يقين به حقّ، آن را نيرومند ساز، و با حکمت[٢] آن را نوراني گردان، و با ياد مرگ آن را خوار نما. و به اقرار به فاني گشتن، وادارش ساز و آن را به مصيبت‌ها و آفات دنيا، بينا و آگاه کن و از حمله روزگار و هجوم سختي‌ها و از زشتي و ناهنجاري دگرگوني‌هاي شب و روز برحذر دار.

[١] . کلمة بُنَيَّ که مکرر در اين وصيّت آمده، مصغّر کلمه ابن است که در فارسي به پسرک معني مي‌شود و در اينجا دلالت بر تحقير نمي‌کند، بلکه مهر و عاطفه پدري را مي‌رساند به طور کلّي مُصغّر در همه جا، در معني تحقير به کار نمي‌رود ،حتي عربي تصغير، تعظيم يافته مي‌شود که امري بزرگ را براي تأکيد در عظمت آن، به صورت مصغّر نشان مي‌دهند و اين دو نوع تصغير (که مُصَغّر بر عاطفه يا تعظيم دلالت بکند) در فارسي نيز وجود دارد، يادآور مي‌شود که قطب راوندي کلمة بُنَيَّ را در اين وصيّت تصغير تعظيم دانسته است.

[٢] . حکمت در زبان دين به معني دانشي است که با حقّ برابر باشد و انسان را در دنيا و آخرت به سعادت برساند و نيز در معني نبوّت و اين قبيل معاني، استعمال شده است.