وصاياي امام علي (ع) به جهان بشريت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٨ - وصيّت در حال حيات قابل تغيير است

همچنين روايت شده: جواني از انصار مال بسياري از حلال جمع کرده بود، مريض شد، رسول خدا صلي‌الله‌علیه‌و‌آله با جمعي از صحابه به عيادت او رفتند، آن جوان عرض کرد: يا رسول الله! وصيّت مي‌کنم شما را که تمام مال مرا در راه خدا به فقرا و مساکين به دست مبارک خود انفاق کنيد، حضرت هم قبول کردند، بعد از مردنش امر کردند اموال او را ضبط کردند و همه را در راه خدا به فقرا و مساکين دادند.

راوي مي‌گويد: پيش خود گفتم خير دنيا و آخرت براي اغنياء است، حضرت رسول صلي‌الله‌علیه‌و‌آله از ضمير من اطلّاع پيدا کرد، يک دانه خرما از مال آن جوان برداشت و به دست مبارک گرفت و فرمود: اين چيست؟ عرض کردم فدايت شوم! يک دانه خرما است. فرمود:

به آن خدايي که مرا به پيغمبري فرستاده، اگر اين مرد ، اين يک دانه خرما را در حياتش به دست خود صدقه داده بود، بهتر بود از تمام آنچه من دادم.