وَ أَكْثِرِ الِاسْتِخَارَةَ، وَ تَفَهَّمْ وَصِيَّتِي وَ لَا تَذْهَبَنَّ عَنْهَا صَفْحاً (عَنْکَ) فَإِنَّ خَيْرَ الْقَوْلِ مَا نَفَعَ، وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لَا خَيْرَ فِي عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ وَ لَا يُنْتَفَعُ بِعِلْمٍ لَا يَحِقُّ تَعَلُّمُهُ؛ در کارهاي خود بسيار طلبِ خير از خدا بنما و وصيّت مرا به خوبي درياب، و البته، روي از آن بر متاب که همانا بهترين سخن، آن است که سود برساند. و بدان در علمي که سودي از آن عايد نشود خيري يافته نمي‌شود و از علمي که آموختن آن سزاوار نيست (مانند علمي که برخلاف تعاليم ديني و اخلاقي و مضرّ به حال جامعه مي‌باشد) سودي حاصل نمي‌گردد.

٤- تربيت فرزندان

أَيْ بُنَيَّ إِنِّي لَمَّا رَأَيْتُنِي قَدْ بَلَغْتُ سِنّاً وَ رَأَيْتُنِي أَزْدَادُ وَهْناً بَادَرْتُ بِوَصِيَّتِي إِلَيْكَ وَ أَوْرَدْتُ خِصَالًا مِنْهَا قَبْلَ أَنْ يَعْجَلَ بِي أَجَلِي دُونَ أَنْ أُفْضِيَ إِلَيْكَ بِمَا فِي نَفْسِي وَ أَنْ أُنْقَصَ فِي رَأْيِي كَمَا نُقِصْتُ فِي جِسْمِي أَوْ يَسْبِقَنِي إِلَيْكَ بَعْضُ غَلَبَاتِ الْهَوَى وَ فِتَنِ الدُّنْيَا فَتَكُونَ كَالصَّعْبِ النَّفُورِ؛ اي پسرک من، همانا من چون خدا را چنين يافتم که به تحقيق به سنّي رسيده‌ام (که به زودي جهان را بدرود مي‌کنم) و نيز خود را ديدم که سستي و ضعفم فزوني يافته از اين روي به وصيّت خود بر تو مبادرت و شتاب ورزيدم و خصلت‌ها و قسمت‌هايي از آن را پيش از اين که مرگم شتاب کند و فرا رسد، براي تو ايراد کردم، تا مبادا آنچه را در انديشه دارم به تو نرسانده باشم، يا در انديشه و فکرم نقصاني راه يابد، همين‌طور که نقصان و ضعف در جسمم راه يافته است، يا پيش از اينکه تو اين سخنان را دريافت داري، پاره‌اي از چيرگي‌هاي هوي و هوس و فتنه‌هاي دنيا، براي تو پيش آيد، و مانند شتر سرکش رمنده بشوي.