پیاده تا کربلا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٠ - سخنانی از امام حسین&#٦١٥٧٤

شایسته است انسان قدرت عذرخواهی کردن و ظرفیت عذرپذیری داشته باشد؛ چرا که هر انسانی ممکن است دچار غفلت و اشتباه شود. و لکن بهتر است کاری که نیاز به پوزش دارد انجام ندهد تا از عزت و وقار شخص نکاهد. اگر گفتار و رفتار آدمی پسندیده و نیکو باشد نیازی به عذرخواهی پیش نمی‌آید. و لکن کسانی که راه شک و تردید را می‌پیمایند دچار لغزش‌های فراوانی می‌شوند که در نتیجه می‌بایست از هر کاری معذرت بخواهند. و البته پذیرش عذر نیز از کرامت و بزرگی شخص خبر می‌دهد و امری پسندیده است؛ چرا که ممکن است روزی هم خودمان دچار لغزش شویم.

اگر پوزش نکو باشد ز کِهتر[١] نکوتر باشد آمرزش ز مِهتر[٢] (اسعد گرگانی)

سلام

امام حسین† می‌فرمایند: لِلسَّلَامِ سَبْعُونَ حَسَنَةً تِسْعٌ وَسِتُّونَ لِلْمُبْتَدِئِ وَوَاحِدَةٌ لِلرَّادِّ؛ «سلام، هفتاد حسنه دارد، شصت و نه حسنه آن براى سلام‌ كننده است و يك حسنه از آن پاسخ دهنده سلام‌».[٣]

سید شهیدان در سخنی دیگر بخیل را چنین تعریف می‌کنند: الْبَخِيلُ مَنْ بَخِلَ بِالسَّلَامِ؛ «بخيل كسى است كه در سلام كردن بُخل ورزد».[٤]

همچنین در اهمیت سلام می‌فرمایند: قَالَ لَهُ [للحسین†] رَجُلٌ ابْتِدَاءً كَيْفَ أَنْتَ عَافَاكَ اللَّهُ فَقَالَ† لَهُ السَّلَامُ قَبْلَ الْكَلَامِ عَافَاكَ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ† لَا تَأْذَنُوا لِأَحَدٍ حَتَّى‌ يُسَلِّمَ‌؛ «مردی در آغاز سخن به امام حسین† گفت: چگونه‌ای، خدایت عافیت دهد؟! امام† به او فرمود: سلام قبل از کلام است، خدایت عافیت دهد! سپس فرمود: به کسی اجازة [سخن گفتن] ندهید تا آنکه سلام دهد».[٥]

[١]. کوچک‌تر.