پیاده تا کربلا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٧ - سخنانی از امام حسین&#٦١٥٧٤

مرگ يعنی خوشبختی

امام حسین† می‌فرمایند: إِنِّي لَا أَرَى‌ الْمَوْتَ‌ إِلَّا سَعَادَةً وَلَا الْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ إِلَّا بَرَما؛ «من مرگ را جز خوشبختی و زندگی با ستمکاران را جز ملامت نمی‌بینم».[١]

به عبارتی دیگر: مرگ سرخ بهتر از زندگی سیاه است.

دين زبانی

امام حسین† می‌فرمایند: إِنَّ النَّاسَ عَبِيدُ الدُّنْيَا وَالدِّينُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ[٢]‌ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَايِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ؛ «به راستى مردم دنياپرستند و دين [فقط] بر سر زبان ايشان است‌، آن را تا آنجا كه دستمايه تأمين زندگى ايشان است بچرخانند و چون به آزمونى گرفتار آيند دينداران [راستين] اندک‌اند»[٣]

گاهی اوقات گرفتار این ضرب‌المثل مشهور می‌شویم «تا پول داری رفیقتم، قربون بند کیفتم». دین و احکام آن را تا زمانی که به مال و ثروت و جاه و مقام ما آسیبی نرساند دوست داریم و سخن از دین‌داری می‌زنیم. و یا تا زمانی که بتوانیم به وسیله دین کسب رزق و روزی و... داشته باشیم دین‌دار هستیم، اما اگر مقداری روزگار به ما روی خوش نشان ندهد و یا نیاز باشد هزینة واجبی (خمس،‌ زکات و‌...)را پرداخت کنیم، از دیانت ما نیز کاسته می‌شود؛ چرا که دین را از روی اخلاص و بصیرت نپذیرفتیم. همانند نامه‌های (فدایت شوم) زیادی که به امام حسین† نوشته شد و لکن همین‌که (هوا ابری شد) و جان و مال خود را در خطر دیدند، دست از امام و رهبر خویش برداشتند و وی را تنها گذاشتند.

[١]. تحف العقول، ص٢٤٥.