پیاده تا کربلا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٨ - سخنانی از امام حسین&#٦١٥٧٤
خورش سگان
امام حسین† در نکوهش غیبت میفرمایند: لِرَجُلٍ اغْتَابَ عِنْدَهُ رَجُلًا يَا هَذَا كُفَّ عَنِ الْغِيبَةِ فَإِنَّهَا إِدَامُ كِلَابِ النَّار؛ «به مردى كه در حضور او از فردى غيبت مىكرد فرمود: اى فلان! از غيبت كردن دست بردار كه غيبت خورش سگهاى دوزخ است».[١]
بُوَد غیبتِ خلق، مُردار خوردن از این لقمه کُن پاک، کام و دهن را[٢] (صائب)
در فقه غیبت را چنین تعریف کردهاند: غیبت آن ذکر عیبِ مَستُور و پوشیده مؤمن، در غیاب اوست، چه آن عیب را به گفتار بیان کند، یا به رفتار بفهماند، هر چند در اظهار عیب مؤمن قصد اهانت و هتک حیثیت نداشته باشد، و اگر به قصد اهانت، عیب مؤمن را اظهار نماید، دو گناه مرتکب شده است. و مرتکب غیبت باید توبه کند، و بنابر احتیاط واجب از کسی که غیبت او را کرده، حلیّت بطلبد، مگر آنکه حلیّت طلبیدن موجب مفسدهای شود.
در مواردی غیبت جایز است:
١. متجاهر به فسق، یعنی کسی که آشکارا و علنی گناه میکند، که عیب کردن از او در همان گناه جایز است؛
٢. غیبت کردن مظلوم از ظالمی که بر او ظلم کرده، نسبت به آن ظلم؛
٣. در مورد مشورت، که اظهار عیب به قصد نصیحت مشورت کننده، در حدی که نصیحت محقق شود، جایز است؛
[١]. همان، ص٢٤٥.