پیاده تا کربلا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١١ - بصیرت، هشیار و هوشیاری

بصیرت، هشیار و هوشیاری

زیارت آگاهانه آن است که زائر بداند که هدف از زیارت «رسیدن» به حرم نیست، وارد شدن به «حریم» است؛ «بیدار ماندن» در حرم نیست، «بیدار شدن» در حریم است. اگرچه رسیدن زیباست و بیدار ماندن در آن زیباتر.[١]

شناخت و معرفت، اساس همه سعادت‌ها وسربلندی‌هاست. معرفت، چراغی است که راه را به ما می‌نمایاند و ما را تا رسیدن به هدف، راهنمایی می‌کند. از همین روست که زیارت عاشورا بیشتر به تعمق معرفت و شناخت می‌پردازد، نه بیان فاجعه و ذکر مصیبت. بنده‌های که حسین را بشناسد و به گوهر او دست یابد دیگر چه کم دارد تا از خدا طلب کند؟! هیچ! فقط باید دعا کند که از این نعمتی که نصیبش شده محروم نگردد. برای همین است که می‌گویی: فَأَسْأَلُ‌ اللَّهَ‌ الَّذِي‌ أَكْرَمَنِي‌ بِمَعْرِفَتِكُمْ وَ... أَنْ يَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَة؛ «و از خدا می‌خواهم که... مرا در دنیا و آخرت با شما قرار دهد».

و از ترس آنکه مبادا در راه عشق حسین† ثابت قدم نباشی و خدای ناکرده دچار سستی و انحراف شوی، ادامه می‌دهی که: وَأَنْ يُثَبِّتَ لِي عِنْدَكُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَة...؛ «و گام صدق مرا نزد شما در دنیا و آخرت ثابت گرداند».[٢]

[١]. فلسفة و آداب زیارت اربعین، بهمانی، ص١٢٤.