مناسك حج - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ١٨ - احكام استطاعت بذلى

نيست.

مسأله ٣٩- اگر بذل‌كننده مالى را معين نمود به تصور اينكه كفاف هزينه حج را مى‌نمايد؛ و بعد از مدتى معلوم شد كه كافى نيست، بذل ما بقى بر او واجب نيست.

مسأله ٤٠- بذل‌كننده مى‌تواند پيش از محرم شدن گيرنده بذل، از بذل خود صرف نظر كند، چه بذلش به صورت اباحه تصرف و يا بنحو هبه باشد، البته در صورتى كه گيرنده در مال بذل شده تصرفى كه باعث تغيير و دگرگونى آن گردد، نكرده باشد. بعد از محرم شدن، جايز است كه از بذل خود برگردد؛ و در اين صورت اتمام حج بر دربرگيرنده بذل، اگر مقدور باشد، واجب است و آن مقدار از مالى را كه تاكنون از مال بذل شده مصرف كرده، براى بذل‌كننده ضامن نيست.

مسأله ٤١- اگر بذل‌كننده در ميانه راه از بذل خود صرف نظر كند، بعيد نيست كه هزينه برگشت بر عهده بذل‌كننده واجب باشد.

مسأله ٤٢- اگر مال بذل شده در اثناى راه به هر دليلى از بين برود، استطاعت مالى بذلى نيز از بين مى‌رود و انجام حج بر گيرنده بذل واجب نيست، مگر آنكه خودش شخصا امكانات مالى براى اتمام حج داشته باشد كه در آن صورت اتمام حج بر او واجب بوده و از حجة الاسلام كفايت خواهد كرد.

مسأله ٤٣- اگر بعد از انجام حج معلوم گردد مال بذل شده، غصبى است، بعيد نيست كه از حجّة الاسلام، مجزى باشد بشرط اينكه گيرنده بذل غافل و يا جاهل به موضوع غصب باشد.

مسأله ٤٤- در استطاعت بذلى، بذل مال به اندازه‌اى كه هم‌