مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٢٤ - اول - رمى جمره عقبه

[١٠٠٩] م- بايد سنگ را با دست بيندازد، اگر با پا يا دهان بيندازد كافى نيست، ولى بعيد نيست با «فلاخن» كافى باشد.

[١٠١٠] م- اگر بعد از آنكه سنگ را انداخت و از محل منصرف شد، شك كند در عدد سنگها، اگر شك در نقيصه كند، احتياط[١] آن است كه برگردد و نقيصه را تمام كند و درشك در زياده اعتنا نكند.

[١٠١١] م- اگر بعد از ذبح يا سر تراشيدن شك كند در انداختن سنگ يا در عدد آن، اعتنا نكند.

[١٠١٢] م- اگر بعد از فارغ شدن‌[٢] شك كند در اينكه درست انداخته يا نه، بنابر صحت بگذارد، بلى اگر در رسيدن سنگ آخرى به محل شك كند بايد اعاده كند، ولى اگر رسيدن را دانست و احتمال داد كه با پا انداخته باشد يا سنگ مستعمل انداخته باشد، اعتنا نكند.

[١٠١٣] م- ظن به رسيدن سنگ و عدد آن اعتبار ندارد.

[١٠١٤] م- در انداختن سنگها شرط نيست طهارت از حدث يا خبث و در خود سنگها نيز طهارت شرط نيست. [١٠١٥] م- از بچه‌ها و مريضها و كسانى كه نمى‌توانند به واسطه عذرى- مثل اغما- خودشان رمى كنند، كسى ديگر نيابت كند.

[١]- اگر داخل در عملى كه مترتب بر رمى است شده باشد يا روز گذشته باشد اعتنا نكند.

[٢]- اگر شك در اصابه سنگ داشته باشد بايستى اعاده كند بجز در دو موردى كه ذكرشد.