مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٤٧ - فصل سوم محرمات احرام

بيست و يكم- ناخن گرفتن.

[٤٥٤] م- جايز نيست بعض ناخن را هم بگيرد مگر آنكه موجب آزار شود، مثل آنكه بعض آن افتاده باشد و بعض ديگر موجب آزار او باشد.

[٤٥٥] م- جايز نيست ناخن پا را هم بگيرد چنانچه جايز نيست ناخن دست را بگيرد.

[٤٥٦] م- فرقى نيست بين آلات ناخن‌گيرى قيچى باشد يا چاقو يا ناخن گير، و احتياط واجب آن است كه ازاله ناخن نكند بهيچ وجه حتى به سوهان و دندان.

[٤٥٧] م- اگر انگشت زيادى داشته باشد جايز نيست ناخن آن را بگيرد احتياطاً، و همچنين اگر دست زيادى داشته باشد احتياط آن است كه ناخن آن را نگيرد اگر چه بعيد[١] نيست جواز، اگر معلوم شود آن انگشت يا آن دست زيادى است.

[٤٥٨] م- اگر يك ناخن از دست يا پا بگيرد يك مد طعام بايد كفاره بدهد، و براى هر ناخن دست تا به ده نرسيده بايد يك مد طعام بدهد، و همچنين در ناخنهاى پا.

[٤٥٩] م- اگر تمام ناخن دستها و پاها را در يك مجلس بگيرد يك گوسفند كفاره آن است.

[١]- خلاف احتياط است.