امام جواد در صحيح ابن حسان ميفرمايد كسيكه با خدا محاربه كند و مال (مردم) را بربايد و بكشد قتل و صلب و لازم است و كسيكه محاربه كند و بكشد و مال- نگيرد و بايد كشته شود و آويزان نميشود: و كسيكه محاربه ميكند و مال را مى‌ستاند و نمى‌كشد، لازم است دست و پاى او (دست راست و پا از طرف چپ بريده شود[١] و كسيكه محاربه ميكند نمى‌كشد و نه مال مى‌ستاند بايد تبعيد شود.

[١] براى اين مورد در يك روايت ديگر( صحيح محمد بن مسلم) با فرض پى كردن بر علاوه اخذ مال چنين حكم شده كه اگر امام بخوهد او را ميكشد و مى‌آويزد- و اگر بخواهد دست و پاى او را ميبرد و بايد متوجه بود كه كشتن محارب با خدا از باب قصاص نيست، او حتما كشته ميشود اگرچه اولياى مقتول او را عفو كنند و اين موضوع در صحيحه محمد بن مسلم تصريح شده است.