نيست، قال الله تعالى: إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ- يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ‌: (المائدة ٣٣)

تنها جزاى كسانيكه با خدا و رسولش محاربه ميكنند و مفسدانه در زمين تلاش ميكنند اينست كه كشته شوند، يا آويزان شوند، و يا دستها و پاههاى‌شان برخلاف بريده شود (دست راست و پاى چپ) يا از زمين (شهر و وطن خود) تبعيد شوند اين رسوائى‌شان در دنيا است و در آخرت براى ايشان عذاب دردناك است موضوع اين چهار حكم عنوان محاربه با خدا و رسول او افساد در زمين است، ولى اگر از انصاف- نگذريم اين عنوان خيلى روشن نيست چنانچه ترتب احكام چهارگانه يا تخيير حاكم شرعى در تطبيق آنها نيز از آيه مباركه استفاده نميشود.