«مى‌جنگم تا اين كه (مردم) شهادت بدهند كه معبودى جز الله نيست. و به من و آن‌چه كه آورده‌ام ايمان بياورند، وقتى كه چنين كردند خون‌ها و مالهايشان از جانب من محفوظ مى‌ماند مگر به سبب ديگرى- مانند قصاص و ضمانات و حدود- و حسابشان بر خداوند است».

جابر و عبدالله بن عمر، نيز اين حديث را به اندك تغييرى نقل كرده‌اند، و در تيسير الوصول روايت ابن عمر را از صحيح بخارى و صحيح مسلم نقل كرده و نيز ترمذى روايت فوق را از ابى‌هريره نقل نموده (ج ١٠/ ١٩٩) و (٢٢٤) و (ج ٥/ ٢٤٦) و (ص ٤٤٣) از ابى هريره و انس و معاذ و عبيدالله نقل كرده است. ابوهريره روايت ديگرى به اين الفاظ دارد:

«أمرت أن أقاتل الناس حتى يقولوا لا اله الا الله، فمن قال لا اله الّا الله عصم منى ماله و نفسه الا بحقه و حسابه على الله».

«صحيح بخارى، ج ٨، ص ٥٠».

و اين روايت را مسلم و ابوداوود و ابن ماجه و ترمذى و نسايى و احمد و طيالسى نقل كرده‌اند[١].

[١] . نقلناه من تفسير البيان.