در روايت ملا و ابن احمد مطلب قدرى بيشتر است و ام سلمه گفت: سپس يك كف دست خاك قرمز را به من داد و گفت: اين از خاك زمينى است كه در آن حسين كشته مى‌شود هنگامى كه به صورت خون در آمد پس بدان او كشته شده است. ام سلمه گفت آن را در كوزه‌اى نزد خود قرار دادم و با خود مى‌گفتم: روزى كه به خون تبديل مى‌شود بايستى روز عظيمى باشد. و در روايتى از ام‌سلمه آمده است كه در روز قتل امام حسين نزد آن رفتم و ديدم به خون تبديل شده است.

در روايت ديگر آمده است كه جبرئيل فرمود: آيا مى خواهى مقتل حسين را نشان دهم؟ و رفت و با تعدادى سنگريزه بازگشت و پيامبر آن‌ها را در كوزه‌اى قرار داد و ام سلمه مى‌گويد: هنگامى كه شب مقتل امام حسين فرا رسيد شنيدم گوينده‌اى مى‌خواند: اى قاتلان جاهل حسين، بشارت مى‌دهم شما را به عذاب و ذلت. به زبان داود و موسى و صاحب انجيل لعنت شده‌ايد. و گفت كه گريه كردم و كوزه را باز كردم در حالى كه از سنگريزه‌ها خون جارى شد. (الصواعق، ص ٢٢٣).

سبط ابن الجوزى از ابن سعد از شعبى نقل مى‌كند كه او مى‌گفت: على در مسير خود به صفين از كربلا گذر كرد و در مقابل نينوا- قريه‌اى در كنار فرات توقف نمود و كسى را صدا زد: اى بنده خدا بگو