مظالم و مفاسد مسئولين اموى را مى‌ديد. پس همان‌گونه كه امام ابوحنيفه از يك طرف به خلفاى راشدين (رض) احترام قايل بود، از طرف ديگر با اهل بيت حضرت پيامبر دوستى مى‌كرد و براى رسيدن خلافت به ايشان همكارى مى‌نمود. در گذشته‌ها نيز بين شيعيان و احناف روابط خوبى وجود داشته كه تاريخ شواهد آن را در سينه خود حفظ كرده و قسمتى از آن در مجله شوراى اخوت كابل طبع شده است.

شهرستانى يكى از دانشمندان سنى در كتاب ملل و نحل خود مى‌گويد كه:

«و كان ابوحنيفه رحمه الله على بيعته اى بيعه محمد بن عبدالله بن الحسن و من جمله شيعته حتى رفع الى المنصور فحبسه حبس الابد حتى مات فى السجن».

يعنى «ابوحنيفه كه رحمت خدا بر او باد، بر بيعت محمد بن عبدالله بن الحسن بود و از جمله شيعيان او (محمد بن عبدالله) بود تا اين كه خبر شيعه بودنش به منصور (خليفه ستمگر عباسى) رسيده منصور او را به حبس ابد محكوم كرد و ابوحنيفه در زندان او از دنيا برفت».

مى‌بينيد كه امام ابوحنيفه از جان خود گذشت ولى بيعت خود را از محمد بن عبدالله كه از سراى زيدى بود فسخ نكرد.

عبدالعزيز دهلوى در اوايل كتاب تحفه مى‌گويد: گويند كه امام اعظم ابوحنيفه كوفى رحمه الله عليه نيز به صحت امامت زيد بن على قايل‌