١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٨ - جهاد ابتدایی در قرآن و سیره پیامبر

واجبات الهی را مهمل ننهاده است. اگرچه تمسّک پاره‌ای از نادانان نسبت به عدم اقدام رسول الله به یک عمل خاصّ در حکم به حرمت آن عمل صحیح نبوده و نمی‌توان آن را دلیل بر حرمت آن دانست؛ زیرا عدم اقدام رسول الله دلیل بر عدم جواز نمی‌گردد، بلکه برای حکم به عدم جواز آنً باید نهی عمل از جانب ایشان وارد شده باشد؛ چه که قرآن کریم می‌فرماید:

﴿ما آتاکمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا٦٤٨٣٠;؛[١]

آنچه را فرستاده [او] به شما داد، آن را بگیرید و از آنچه شما را باز داشت، بازایستید.

پاره‌ای از اهل نظر سکوت امیرالمؤمنین در برابر کشورگشایی خلفای پس از پیامبر را از باب تقریر و تأیید عمل آنان شمرده‌اند، که این تمسّک نیز از جهات گوناگونی قابل مناقشه صغروی[٢] است.

 

کتابنامه

ـ آیات الأحکام، سید امیر ابوالفتوح حسینی جرجانی، تهران: انتشارات نوید، ١٤٠٤ق.

ـ أجوبة الاستفتاءات، سید علی خامنه‌ای، تهران: الهدی، ١٣٨٠ش.

ـ بحوث فی علم الأصول، سید محمد باقر صدر، قم: مؤسسة دائرة المعارف فقه اسلامى، قم، ١٤١٧ق.

ـ تاریخ الیعقوبى، احمد بن أبى یعقوب بن جعفر بن وهب یعقوبی، دار صادر، بى‌تا، بی‌چا.

ـ تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ١٣٧٤ ش.

ـ جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، محمد حسن نجفی، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، بی‌تا.

ـ دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدّولة الإسلامیة، حسینعلی منتظری، قم:‌ المرکز العالمی للدّراسات الإسلامیة، قم، ١٤٠٨ ق.

ـ ریاض المسائل فی تحقیق الأحکام بالدلائل، سید علی طباطبایی، اصفهانی، تهران، سنگی، بی‌تا.

ـ السیرة النبویة، عبد الملک بن هشام الحمیرى المعافرى، تحقیق: مصطفى السقا الأبیارى، عبد الحفیظ شلبى، بیروت: دار المعرفة، بى تا، بی چا.

ـ شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام، جعفر بن حسن حلّی، بی‌تا، بی‌جا.

ـ العدة، محمّد بن حسن طوسی، قم: چاپخانه ستاره، ١٤٧١ق.

ـ فقه القرآن فى شرح آیات الأحکام‌، قطب الدین سعید بن هبة الله راوندی، قم: کتابخانۀ آیة الله مرعشى نجفى‌، ١٤٠٥ق.

ـ کتاب المغازی، محمد بن عمر واقدی تحقیق: جونس، مارسدن، بیروت:‌ مؤسسة الأعلمى، ١٤٠٩ق/ ١٩٨٩ م.


[١]. سورۀ حشر، آیۀ ٧.

[٢]. سورۀ حشر، آیۀ ٧.