مقالات فلسفی ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢ - قرآن و مسأله ای از حیات

یکی از مسائل حیات که در قرآن کریم بیان شده این است که «حیات به دست خداست، خداست که جان میدهد و جان میگیرد». قرآن کریم با این منطق خاص خود میخواهد بگوید: حیات در اختیار غیر خدا نیست؛ کسی دیگر نمیتواند حیات بدهد و بگیرد. مسئلهای که اکنون در نظر داریم بحثی از آن کرده باشیم این مسئله است.

در سوره بقره از زبان ابراهیم نقل میکند که به طاغی و جبّار زمان خود گفت:«ربّی الّذی یحیی و یمیت» [١] خدای من همان است که حیات دادن و حیات گرفتن در دست اوست، اوست که جان میدهد و جان میگیرد. در سوره ملک، خدا را اینطور توصیف میکند:«الّذی خلق الموت و الحیاة» خدایی که مرگ و زندگی را آفریده است. آیات زیادی در قرآن هست که صرفاً خدا را محیی و ممیت میداند و جان دادن و جان گرفتن را مستقیماً به خدا نسبت میدهد، یعنی غیر خدا را از حریم این عمل بیرون میکند. از همین قبیل است آیاتی که قضایای زنده کردن مردهای را به بعضی از پیغمبران نسبت میدهد که مخصوصاً قید میکند که این کار به اذن خدا میباشد؛ مثل آیه ٤٩ از سوره آل عمران:

و رسولا الی بنی اسرائیل انّی قد جئتکم بایة من ربّکم انّی اخلق لکم من الطّین کهیئة الطّیر فانفخ فیه فیکون طیرا باذن اللّه و ابرئ الاکمه و الابرص و احی الموتی باذن اللّه.

به طور کلی یکی از موارد اختلاف نظر الهیون و مادّیون همین مسئله است که الهیون مبدأ و منشأ حیات و آفریننده و خالق حیات را بیرون از ماده میدانند و مادیون خود ماده را خالق حیات میدانند؛ چیزی که هست، منطق قرآن در بیان اینکه آفریننده حیات خداست نه چیز دیگر، با منطق معمولی الهیون در این باب تفاوت باریک ولی عظیمی دارد که نمونه اعجاز این کتاب کریم است و به عقیده ما اگر دانشمندان الهی با این منطق آشنا بشوند میتوانند برای همیشه گریبان خود را از چنگال مادیین خلاص کنند و آن بیچارگان را هم از چنگال وهم و خیال و اشتباه خودشان رهایی بخشند.