قرآن هرگز تحريف نشده
(١)
پيشگفتارى از مترجم
٥ ص
(٢)
نخستين زمزمه تحريف قرآن از حنجره چه كسى برخاست ؟
١٠ ص
(٣)
پيشگفتار مؤلف
١٣ ص
(٤)
چرا مى گوئيم قرآن تحريف نشده !
١٦ ص
(٥)
ترتيب آيات و سوره ها توقيفى است
١٩ ص
(٦)
يك بحث لغوى
٢٥ ص
(٧)
توقيفى بودن آيات و سوره ها
٢٦ ص
(٨)
چگونگى نظم و ترتيب سوره ها
٢٦ ص
(٩)
قرآن را صحابه جمع نكرده اند
٢٨ ص
(١٠)
پيوند آيات به يكديگر
٢٩ ص
(١١)
ثمره فقهى
٣٢ ص
(١٢)
بسم الله الرحمن الرحيم هر سوره , جزء آن سوره است
٣٤ ص
(١٣)
اجماع
٣٤ ص
(١٤)
تكرار آيات
٣٦ ص
(١٥)
چرا سوره برائت بسم الله ندارد
٣٨ ص
(١٦)
چند ثمره فقهى
٤٤ ص
(١٧)
ترتيب سوره هاى قرآن
٤٥ ص
(١٨)
اشخاصى كه در زمان پيغمبر قرآن را جمع آورى كرده بودند
٤٧ ص
(١٩)
بيان
٤٩ ص
(٢٠)
على عليه السلام نخستين جمع آورى كننده قرآن است
٥٢ ص
(٢١)
تنظيم سوره ها به اجتهاد صحابه نبوده
٥٣ ص
(٢٢)
على عليه السلام قرآن را به ترتيب نزول جمع آورى كرده
٥٦ ص
(٢٣)
هم اكنون قرآن بر طبق قرائت على عليه السلام قرائت مى شود
٥٩ ص
(٢٤)
مزيت قرائت عاصم
٦١ ص
(٢٥)
دليل روشن بر اينكه عثمان از
٦٤ ص
(٢٦)
شيوه نگارش قرآن
٧٠ ص
(٢٧)
نمونه هايى از شيوه نگارش اوليه قرآن
٧١ ص
(٢٨)
چرا رسم الخط حروف قرآن مخالف با قواعد رسم الخط ديگران مى باشد ؟
٧٦ ص
(٢٩)
قرائت قرآن بر طبق هفت قرائت متواتر است
٧٩ ص
(٣٠)
چند نمونه
٨٢ ص
(٣١)
شماره آيات و حروف قرآن
٨٧ ص
(٣٢)
علت اختلاف شماره آيات در قرآنها
٨٩ ص
(٣٣)
طرح ريزى قواعد دستورى علم نحو در قرآن
٩٢ ص
(٣٤)
سنگسار و دور اندازى پندارها و ياوه گوئيها
٩٥ ص
(٣٥)
سرگشتگى وليد بن مغيره در وصف قرآن
١٠٢ ص
(٣٦)
اخبارى كه از تحريف قرآن سخن گفته اند
١٠٦ ص
(٣٧)
گره خوردن سرنوشت محدث نورى و ابن شنبوذ به هم
١٠٩ ص
(٣٨)
خدا نگهدار كتاب خويش است
١١١ ص
(٣٩)
نظر سيد مرتضى
١١٨ ص
(٤٠)
خلاصه بحث
١٢٠ ص
(٤١)
آخرين كاوش
١٢٥ ص
(٤٢)
تعليقات مرحوم شعرانى بر كتاب فصل الخطاب
١٢٧ ص

قرآن هرگز تحريف نشده - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١٣٩

وجه استدلال آن كتاب برايم معلوم نشد ابن مسعود بى ترديد از صحابه پرفضيلت است و لكن معصوم نمى باشد و درستى قرائت ابن مسعود , غير بودن او از صحابه فاضل به چند امر ديگر توقف دارد :

١ آنچه از او نقل گرديده ثابت شده باشد كه واقعا از خود او صادر گرديده است , و اين مطلب به ثبوت نرسيده , زيرا در قرائتها هر آنچه از وى نقل گرديده بخبر واحد ضعيف نقل شده كه احتمال جعل و اشتباه و گمان و تصحيف از نويسندگان و راويان و غير اينها در آنها مى رود .

٢ قرائت او به عنوان اينكه آن از قرآنى است كه به طريق اعجاز نازل شد مسموع شده باشد , از جهت تفسير و تاويل و دور نمى باشد كه آنچه از وى روايت شده از قبيل تفسير بوده , و راويان آن را به گمان خود از قرائت شمرده اند , و در رواياتى كه راويشان يكى است مانند اين كار اتفاق مى افتد .

٣ ثابت شده باشد كه اين قرائت او را پيغمبر بيان فرموده و آن نيز معلوم نيست به تواتر , و گرنه تنها شايسته بودن ابن مسعود , نه موجب مى شود كه او معصوم باشد و نه سبب آن مى گردد كه هر چه راويان به او نسبت دهند درست باشد .

١٦ در ( صفحه ١١٨ سطر . . . ) نوشته[ : و از اين اخبار قضيه ( صغرى و كبرى و نتيجه اش ) حاصل مى شود كه شكل آن چنين است اگر ابن مسعود بر طبق قرائت ايشان نخواند پس او خطاكار است , لكن او خطاكار نيست , پس قرائت او بر طبق قرائت ايشان است] .

حاشيه : لكن خطاكار نبودن او قطعى نيست چون جز در امام نميشود كسى هيچ خطائى نكرده باشد , زيرا همه مى گويند او معصوم