از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٦٤

خدا ) , پرتويى از غرور و سربلندى و اطمينان بر دل او فرو مى تابد . مى كوشد به راستى در رديف و در كنار آنان قرار گيرد و از اينكه نتواند پا به پاى آنان گام بردارد احساس شرم مى كند و اين به او تعهد و تكليفى تازه مى بخشد .

بندگان شايسته چگونه اند و شايستگى به چيست ؟ شايستگى تنها به نماز خواندن نيست , شايسته آن است كه از عهده تكاليف سنگين الهى برآيد و چنان عمل كند كه نام بنده خدا بر او ناساز و نامتناسب نباشد , درست مثل دانش آموز شايسته در يك كلاس درس .

و سرانجام در سومين جمله , نمازگزار خطاب به همين بندگان شايسته ( خطاب به فرشتگان [٢٥] يا خطاب به نمازگزاران ) مى گويد :

السلام عليكم و رحمه الله و بركاته - سلام بر شما و رحمت و بركات خدا بر شما .

و بدين گونه بار ديگر , صلاح و شايستگى ( يا فرشته خويى يا پيوند با ديگر نمازگزاران ) را به ياد مى آورد و مخاطبان گرامى خود را به دعاى خير ياد مى كند و نماز را به پايان مى برد .