از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٢

شايسته و انسانهاى صالح را شامل مى شود . اين رحمت از همين نشاه , مانند خط روشنى در مد وجود اين موجودات ارزنده و شريف تا مرگ و از پس مرگ تا رستاخيز و تا سرمنزل نهايى وجود انسان با آنها هست ( رحيم ) . پس خدا بخشنده رحمتى همگانى و موقت , و رحمتى هميشگى و اختصاصى است .

ياد كردن از صفت رحمت پروردگار در ديباچه قرآن و در آغاز نماز و در آغاز هر سوره نشانه آن است كه مهر و رافت پروردگار , نمايانترين صفت او در عرصه آفرينش و وجود است و برخلاف قهر و نقمت او كه مخصوص است به معاندان و لجوجان و مفسدان و تبهكاران , رحمت او شامل و همه گستر و همه گير مى باشد . [٥]

مالك يوم الدين خدايى كه مالك و صاحب اختيار روز جزاست .

روز جزا , روز پايان و فرجام و عاقبت است . همه تلاش براى عاقبت مى كنند . مادى بى خدا و خدا پرست در اين شريكند كه هر دو در راه فرجام و عاقبت به تكاپويند . تفاوت در اين است كه هر يك عاقبت را به نوعى فهميده اند .

مادى , عاقبتش ساعتى ديگر , روزى و سالى و چند سالى ديگر , پيرى و فرسودگى و سالخوردگى است , اما خدا پرست ديدش