از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٥

هميشه كسانى بوده اند كه اين حقيقت را درست نفهميده اند و از آن برداشتهاى غلط و محدودى كرده اند و از اين رو ناآگاهانه به عبوديت غير خدا دچار شده اند . آنان گمان برده اند كه[ ( عبادت خدا] ( تنها به معناى تقديس و نيايش اوست و چون فقط درگاه خدا را نماز و نيايش مى برده اند مطمئن مى شده اند كه جز خدا را[ ( عبادت] ( نمى كنند .

آگاهى از معناى گسترده عبادت در اصطلاح قرآن و حديث بى پايگى اين پندار را روشن مى كند . عبادت در اصطلاح قرآن و حديث تعبيرى است از : اطاعت و تسليم و انقياد مطلق در برابر فرمان و قانون و نظامى كه از سوى هر مقام و قدرتى به انسان ارائه و بر او تحميل شود , خواه اين انقياد و اطاعت با حس تقديس و نيايش همراه باشد و خواه نباشد .

بنابر اين , همه كسانى كه نظامها و قانونها و فرمانهاى هر قدرت غير الهى را از سر طوع و تسليم پذيرا مى شوند عابدان و بندگان آن نظامهاى و پديد آورندگان آن مى باشند . اگر با اين حال جايى براى مقررات الهى نيز باز گذارده و در بخشى و منطقه اى از زندگى فردى و اجتماعى به قانون و فرمان خدا عمل كنند[ ( مشترك] ( ( كسى كه با خدا كس ديگر را نيز عبادت مى كند ) خواهند بود و اگر همين بخش و منطقه را نيز به خدا ندهند[ ( كافر] ( ( كسى كه حقيقت نمايان و درخشان وجود خدا را نديده مى گيرد و اعتقادا يا عملا آن را انكار مى كند ) مى باشند .

با اطلاع از اين شناخت اسلامى به آسانى مى توان دريافت