از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٠

خصلتهاى ستوده است و همه نيكيها و نيكوكاريها از سرچشمه وجود اوست . پس ستايش او ستايش نيكى و نيكوكارى است و جهت دهنده به همه كوششهايى كه به هواى نيكى و نيكوكارى انجام مى گيرد .

هر كس در خود چيزى از خصلتها و رفتارهاى قابل ستايش مى بيند بايد آن را از فيض رحمت و لطف خدا بداند , زيرا خداست كه در انسان , مايه هاى نيكى را به كار برده و ذات و سرشت او را آماده و جويا و پذيراى نيكى و فضيلت ساخته و به او قدرت تصميم كه ابزار ديگرى است در راه نيكو شدن و نيكويى كردن بخشيده است .

اين بينش راه خودبينى و خود شگفتى را بر انسان مى بندد همچنان كه از بى مصرف گذاردن يا بيهوده مصرف كردن خصلتهاى نيك و توانهاى نيكى آفرين در وجود آدمى جلوگيرى مى كند .

در عبارت رب العالمين ( پروردگار و مدبر جهانيان و جهانها ) هم وجود عوالم و جهانهاى ديگر و هم خويشاوندى و پيوستگى اين همه با هم احساس مى شود . نمازگزار در مى يابد كه بجز اين عالم و در ماوراى نظرگاه تنگ و محدود او و پشت اين حصارى كه او براى زندگى خود فرض كرده , گيتيها و گردونها و عالمها و جهانهاى ديگر هست و خداى او خداوندگار سراسر اين پهنه عظيم است . اين احساس , تنگ نظريها و كوته بينيها را در او از بين مى برد , به او جرئت و حس تكاپو مى بخشد , از عبوديت خدا احساس غرورى در او پديد مى آورد و در بندگى خدا عظمت و شكوهى عجيب بدو