از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٥٦

جمله دوم تشهد , نمازگزار چنين مى گويد :

و اشهد ان محمدا عبده و رسوله و شهادت مى دهم كه محمد بن بنده و پيام آور اوست .

پذيرش محمد ( ص ) به عنوان پيام آور خدا , در معنا پذيرش نمايندگى و خلافت الهى اوست . يعنى راه خدا را در راه محمد جستن و فرمان او را از بنده برگزيده او گرفتن .

بسيارند خداپرستانى كه در شناخت راه خداپسند به خطا رفته اند . معرفى و پذيرش محمد صلى الله عليه و آله به عنوان پيامبر خدا مشخص كننده و جهت دهنده تلاش و حركتى است كه انسان خدا پرست بايد در زندگى از خود بروز دهد تا خدا پرستى او ادعايى راست باشد .

در اين جمله با تكيه بر روى عبوديت محمد , صلى الله عليه و آله , و پيشتر آوردن كلمه[ ( عبده] ( از كلمه[ ( رسوله] ( گويا خواسته اند مهمترين ارزش اسلامى را معرفى كنند و به راستى چنين است . همه فضيلتهاى انسانى خلاصه مى شود در بنده واقعى و مخلص خدا بودن و آن كس كه در اين ميدان از همه پيشتر است در كفه انسانيت از همه سنگينتر است .

براى كسى كه به مفهوم بندگى خدا آشنا باشد اين سخن بى نياز از استدلال است . اگر بندگى خدا به معناى خضوع در برابر حكمت و بصيرت و رحمت و نيكويى و زيبايى بى پايان و ملازم با آزادى از بندگى نفس و بردگى غير است , كدام ارزش برتر از آن