از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٦٢

پرورشگاه چنين انسانى باشد , ترسيم كرد . و اكنون نمازگزار همان شعار را با نماز خود و با درسها و رهنمودهاى ضمنى آن در زندگى و در فضاى زمان خود منعكس مى كند و گامى به سوى آن جامعه برين و تكوين آن انسان و الا بر مى دارد . پس بى مورد نيست اگر در پايان اين عمل , پيامبر و پيشواى خود را كه وى را بدين راه افكنده و در آن راهبرش بوده است , به سلامى ياد كند و با اين زبان حضور خود را در كنار او و در راه او اعلام نمايد .

در جمله دوم , نمازگزار برخود , بر همسنگرانش و بر همه بندگان شايسته خدا درود مى فرستد .

السلام علينا و على عباد الله الصالحين درود بر ما و بر بندگان شايسته خدا .

و بدين گونه , ياد بندگان شايسته خدا را در ذهن خود بيدار مى سازد و وجود و حضور آنان را مايه دلگرمى خود مى دارد .

در دنيايى كه مظاهر گناه : پستيها و زشتيها , دنائتها و ددمنشيها , ستمها و ستم پذيريها , آلودگيها و ناپاكيها همه جا را فرا گرفته و همه كس را در خود فرو برده است , در محيطى كه به چشم انسان هوشمند و هوشيار همه چيز خبر از افلاس و ورشكستگى انسانيت مى دهد و زرق و برقها در نظرش رنگ و جلايى ساختگى بر روى ابتذالها و فرسودگيها مى نمايد . در جهانى كه داعيه هاى حق طلبى و دادگرى نمى تواند فضاحت خود خواهيها و جاه طلبيها را بپوشاند و جاى خالى على و حسين و صادق ( عليهم السلام ) را با