از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٧

نماز و نيايش , ارتباط صميمانه اى است . ميان انسان و خدا , آفريده و آفريدگار . نماز , تسلابخش و آرامشگر دلهاى مضطرب و خسته و بستوه آمده , و مايه صفاى باطن و روشنى روان است . پيمان و انگيزه تحرك و بسيج و آمادگى است در حالتى صميمانه و دور از رنگ و فريب , براى نفى هر بدى و زشتى است و تدارك هر نيكويى و زيبايى .

برنامه اى است براى باز يافتن و آن گاه ساختن خويش , و كوته سخن , رابطه اى و استفاضه اى مداوم است با سرچشمه و پديد آورنده همه نيكيها , يعنى خدا .

چرا نماز را برترين و مهمترين واجبات دانسته اند ؟ چرا نماز را پايه و اساس دين خوانده اند ؟ چرا بدون نماز هيچ عملى پذيرفته نيست ؟ مگر در نماز چه چيز فوق العاده اى نهفته است ؟

نماز را از ابعاد و جهات گوناگون مى توان بررسى و ارزيابى كرد . در ابتدا لازم است اندكى به هدف خلقت انسان كه در جهان بينى اسلام يكى از خطوط اصلى محسوب مى شود , اشاره گردد .

[ ( آفريده] ( بودن انسان و اعتقاد به اينكه دست قدرتمند و با حكمتى او را پديد آورده , لزوما بدين معنى است كه از آفرينش او