از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٥٤

قرار دادهاى اجتماعى , پديد آورندگان و سردمداران آنها هر يك به نوعى انسان را به خدمت مى گيرند و هر يك به شكلى بر او الوهيت مى كنند . [٢١]

لااله الاالله نفى همه اين فرمانرواييهاست . و تشهد , گواهى دادن نماز گزار است بر اين نفى . يعنى نماز گزار مى پذيرد و به گردن مى گيرد كه تنها خداى يگانه است كه بر او حق فرمانروايى و الوهيت دارد و آن همه حق هيچ تحكمى را بر او ندارند .

همين كه كسى اين را پذيرفت , خود او نيز حق نخواهد داشت كه هيچ موجود ديگرى ( انسانى يا حيوانى يا فرشته اى و جمادى يا هواها و شهوات نفس خود ) را به الوهيت بپذيرد و تن به طاعت و عبوديت او دهد . اين سخن بدان معنى نيست كه موحد تن به هيچ تعهد اجتماعى نمى دهد و هيچ قانون يا حاكمى را نمى پذيرد . چه , بسى روشن است كه زندگى اجتماعى بنابر ماهيت خود ناگزير از تعهدها و فرمانبريهاست . بل بدين معنى است كه هيچ تحكمى و هيچ نظامى را كه از فرمان خدا نشات نگرفته باشد نمى پذيرد و تحمل نمى كند . در زندگى فردى و اجتماعى خود گوش