از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٥٢

برابر چنين موجودى است كه سزاوار است انسان زبان به ستايش بگشايد و جبهه به خاك بسايد .

پس سجده نماز , به خاك افتادن در برابر يك موجود ناقص و ضعيف و بى مقدار نيست , همچون به خاك افتادن در برابر بتهاى پوشالى و قدرتهاى پوك . به خاك افتادن در برابر برترين و پاكترين و گرامى ترين است .

نمازگزار با اين حركت عملا فرمانبرى و اطاعت خود را از خداى حكيم و بصير اعلام مى دارد و پيش از همه اين تسليم و فرمان پذيرى را به خود تلقين و يادآورى مى كند . و چنانكه دانسته ايم , پذيرش همين[ ( عبوديت مطلق در برابر خدا] ( است كه قيد و بند عبوديت هر كس و هر چيز ديگر را از آدمى بر مى دارد و او را از اسارتها و زبونيهايى كه بر او تحميل شده است رها مى كند .

مهمترين اثرى كه بايد از اين دو ذكر , ذكر ركوع و سجود , انتظار داشت آن است كه به نمازگزار بياموزد كه در برابر كدام موجود بايد تسليم و خاضع و ستايشگر بود و اين به معناى نفى اين همه در برابر هر چه و هر كه جز اوست . و شايد به همين موضوع اشاره مى كند حديثى كه از قول امام عليه السلام مى گويد[ : ( نزديكترين حالات آدمى به خدا , حالت سجود است] ( . [٢٠]