از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٤٩
ركوع
نمازگزار پس از قرائت ١٧ به ركوع مى رود . يعنى در برابر خدا موجودى كه ماوراى نقطه اوج انديشه انسان در آفاق خصلتهاى نيك و عظمت آفرين است از سر تعظيم خم مى شود .ركوع نمايشگر و نمودار خضوع انسان است در برابر قدرتى كه آن را فراتر از خود مى داند , و مسلمان چون خدا را برترين قدرتها مى داند در برابر او ركوع مى كند . و چون هيچ موجودى جز خدا را برتر و فراتر از انسانيت خود نمى داند در برابر هيچكس و هيچ چيز ديگر سر خم نمى كند . در همان حال كه تن خود را در برابر خدا به حالتى خاضعانه درآورده است , زبان را نيز به حمد و ستايش و بيان عظمت او مى گشايد .
سبحان ربى العظيم و بحمده [١٨] پاك و پيراسته است خداوندگار بزرگ من و من او را ستايش مى كنم .
اين حركت كه با گفتارى هماهنگ انجام مى گيرد به
[١٧]منظور خواندنيها و گفتنى هايى است كه در حال ايستاده گفته مى شود . حمد و سوره در ركعت اول و دوم , و تسبيحات اربعه يا فقط سوره حمد در ركعت سوم و چهارم .
[١٨]به جاى اين ذكر مى توان گفت : سبحان الله سبحان الله سبحان الله