از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٤٧

پديد آورندگان و بانيان نظامهاى اجتماعى , مى آموزند و پند مى دهند كه : بشر جز در نظام الهى و توحيدى كامروا نبوده و نخواهد بود . تاريخ ثابت كرده است و ديده ايم و مى بينيم كه در نظامهاى غير خدايى انسانيت چه مى كشد و انسانها چگونه مسخ شده و به چه روزى دچار گشته اند .

و الله اكبر

پس از آن نفى ها , يك انسان عادى كه هنوز با واقعيتهاى جاهلى دست به گريبان است , احساس غربت و وحشت مى كند و خود را تنها مى يابد . او از طرفى در مد نگاه خود همه بنيانهايى را كه تا اين لحظه استوار به نظر مى رسيد در حال فروريختن مشاهده مى كند ولى از طرفى جاهليت , به سطبرى يك كوه , خود را به او نشان مى دهد و به رخ او مى كشد . همان چيزهايى كه او آنها را نفى كرده است , بودن خود را به چشم او و در معرض تماشاى او در مى آورند و او را به هراس مى افكنند . درست در همين لحظه است كه او مى گويد : الله اكبر خدا بزرگتر است : از همه چيز , از همه كس , از همه قدرتها و قدرتمنديهايشان و , از آنكه بتوان او را به وصف آورد . طراح سنتها و قانونهاى تكوينى جهان , چه در طبيعت و چه در تاريخ , اوست ٠ پس پيروزى نهايى كه در گرو سازگارى با اين قوانين و سنتهاست , تنها در پايبندى به فرمان او ميسر است و بندگان و فرمانبران او تنها جبهه پيروزمند در كشمكش تاريخى بشريت اند .