از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٤

و جهانيان , و ذكر برخى از مهمترين صفات خدا بود سپرى شد . نيمه دوم كه مشتمل بر اظهار عبوديت و طلب هدايت است به برخى از مهمترين خطوط اصلى ايدئولوژى اسلام اشاراتى رسا مى كند .

اياك نعبد فقط تو را عبوديت مى كنيم .

يعنى همه وجود ما و تمامى مقدورات جسمى و روانى و فكرى ما در اختيار خداو در جهت فرمان او و براى اوست .

نمازگزار با اين جمله , بند عبوديت غير خدا را از دست و پا و گردن خود مى گسلد , و داعيه هاى خداوندگارى را رد مى كند , مدعيان ربوبيت را كه در طول تاريخ همواره عامل طبقه بندى جامعه ها بوده و اكثريت بشر را در زنجير عبوديت و استضعاف , اسير و مقيد مى داشته اند نفى مى كند . خود را و همه مومنان به خدا را از مرز اطاعت و فرمانبرى هر كس جز خدا و هر نظامى جز نظام الهى فراتر مى برد . خلاصه با پذيرش بندگى خدا , بندگى بندگان را به دور مى ريزد و از اين طريق خود را در سلك موحدان واقعى قرار مى دهد .

اعتراف و قبول اينكه عبوديت منحصرا بايد در برابر خدا و براى خدا باشد يكى از مهمترين اصول فكرى و عملى اسلام و همه آيين هاى الهى است كه از آن تعبير مى شود به[ ( الوهيت انحصارى خدا] ( . يعنى اينكه فقط خداست كه مى بايد اله ( معبود ) باشد و هيچكس جز خدا عبادت و عبوديت نشود .