از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٢٣

وسيع و مد نگاهش بسى از اين دورتر است . از نظر او دنيا بسته و محدود و حصاردار نيست . جهان او وسيع و آينده اى نامحدود است و اين مستلزم اميدى بى پايان و تلاشى خستگى ناپذير است . كسى كه مرگ را موجب قطع اميد نداند و انتظار پاداش و نتيجه كار را با مردن از دست ندهد , مى تواند تا آخرين لحظه زندگى نيز با همان شور و تحرك آغاز كار به عمل و تلاش خداپسند خود ادامه دهد .

يادآورى اينكه در هنگامه رستاخيز و جزا مالك و صاحب اختيار خداست به نمازگزار توان جهت گيرى درست مى بخشد , به اعمال و تلاشهاى او جهت و سمت خدايى مى دهد . زندگى و همه جلوه هاى زنده بودنش براى خدا و در راه خدا مى شود , همه چيز و همه كار او در راه تكامل و تعالى بشريت كه تنها راه خداپسند است به كار مى افتد . از سوى ديگر تكيه بر پندارهاى بيهوده و اميدهاى بى اساس را از او باز مى گيرد و اميد راستين به عمل را در او تقويت مى كند . اگر در اين نشاه , رويه ها و نظامهاى غلط و منحرف كننده به سست عنصران و فرصت طلبان اجازه داده است كه با لاف و ريا و دروغ و فن و فريب , سامانى براى خود فراهم آورند و بى عمل و بى تلاش , پاداش عمل و تلاش را غاصبانه تصرف كنند , در آن نشاه و آن عالم كه همه كاره و سر رشته دار همه امور , خداى دانا و عادل است و دغلكارى و فريب ممكن نيست و كس را بى عمل مجال بهره و پاداش دست نخواهد داد .

در اينجا نيمه اول از سوره حمد كه متضمن ستايش پروردگار جهانها