از ژرفاي نماز - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ١٥

را برپا داشتن ) يكى از نشانه هاى ديندارى به شمار رفته و در آيات بيشترى , بر روى اقامه نماز تكيه اى خاص شده است .

به نظر مى رسد كه اقامه نماز , چيزى فراتر از[ ( گزاردن نماز] ( است . يعنى فقط همين نيست كه كسى خود به عمل نماز قيام كند . بل اين نيز هست كه در جهت و سمت نماز , جهت و سمتى كه نماز بدان فرا مى خواند , به راه افتد و ديگران را نيز به راه اندازد . گويا بر پا داشتن نماز آن است كه انسان , با كوششى بايسته , جو و فضاى زندگى خود و ديگران را جوى نمازگزارانه يعنى خداجويانه و خداپرستانه بسازد و همه را در خط و جهت نماز به راه افكند .

پس مومن يا جامعه مومن , با اقامه نماز ريشه تباهى و گناه و فساد را در خود و در محيط خود مى سوزاند و روحيه گناه و انگيزه هاى درونى و برونى , يعنى عوامل نفسانى و اجتماعى آن را خنثى و بى رنگ مى سازد . محققا نماز فرد و جامعه را از كارهاى زشت و ناپسند , باز مى دارد . [٣]

در صحنه كشمكش ها و مبارزات زندگى , آنجا كه نيروهاى اهريمنى با جهاز و ساز و برگ تمام برآنند كه انگيزه نيكى و نيكاورى را در هر جا و هر كس معدوم كنند , نخستين دژى كه دچار هجوم و ويرانگرى مى شود , نيروى عزم و قدرت نفس انسانهاست . زيرا با برداشتن اين حفاظ متين , تسخير و تاراج قلعه شخصيت