كليات مفاتيح نوين - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠ - دعاى كميل

مى‌كند بر من ببخش، خدايا گناهانى را كه بلا (و مصيبت) را فرود مى‌آورد، بر من ببخش، خدايا هر گناهى كرده‌ام‌

كُلَّ ذَنْبٍ اذْنَبْتُهُ، وَكُلَّ خَطيئَةٍ اخْطَاْتُها، اللهُمَّ انّى‌ اتَقَرَّبُ الَيْكَ بِذِكْرِكَ،

و هر خطايى از من سر زده بر من ببخش خدايا من با يادت، به تو نزديك مى‌شوم،

وَاسْتَشْفِعُ بِكَ الى‌ نَفْسِكَ، وَاسْئَلُكَ بِجُودِكَ انْ تُدْنِيَنى‌ مِنْ قُرْبِكَ، وَانْ‌

و تو را به درگاهت شفيع مى‌آورم، و از تو مى‌خواهم كه به كرم و بخششت، مرا به جوار قربت نزديك كنى و

تُوزِعَنى‌ شُكْرَكَ، وَانْ تُلْهِمَنى‌ ذِكْرَكَ، اللهُمَّ انّى‌ اسْئَلُكَ سُؤالَ خاضِعٍ‌

سپاسگزاريت را نصيبم گردانى، و يادت را به من الهام كنى (و در دلم افكنى)، خدايا همانند شخص فروتنِ فرمانبردارِ

مُتَذَلِّلٍ خاشِعٍ، انْ تُسامِحَنى‌ وَتَرْحَمَنى‌، وَتَجْعَلَنى‌ بِقَسْمِكَ راضِياً قانِعاً،

ترسان، از تو درخواست مى‌كنم كه (كار را) بر من آسان‌گيرى و به من رحم كنى، و به آنچه كه قسمتم كرده‌اى راضى و خرسندم سازى‌

وَفى‌ جَميعِ الْأَحْوالِ مُتَواضِعاً، اللهُمَّ وَاسْئَلُكَ سُؤالَ مَنِ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ،

و در همه حال فروتنم گردانى، خدايا، و از تو درخواست مى‌كنم همانند درخواست كسى كه در شدّت فقر و درماندگى است‌

وَانْزَلَ بِكَ عِنْدَ الشَّدآئِدِ حاجَتَهُ، وَ عَظُمَ فيما عِنْدَكَ رَغْبَتُهُ، اللهُمَّ عَظُمَ‌

و در هنگام سختيها نيازش را نزد تو آورده و به آنچه كه نزد توست بسيار اميدوار است، خدايا فرمانرواييت‌

سُلْطانُكَ، وَعَلا مَكانُكَ، وَ خَفِىَ مَكْرُكَ، وَظَهَرَ امْرُكَ، وَغَلَبَ قَهْرُكَ،

بزرگ و مقامت بلند است و تدبيرت پنهان و فرمانت آشكار است و برتريت چيره‌

وَجَرَتْ قُدْرَتُكَ، وَلا يُمْكِنُ الْفِرارُ مِنْ حُكُومَتِكَ، اللَّهُمَّ لا اجِدُ لِذُنُوبى‌

و قدرتت (در همه امور) نافذ است، و فرار از قلمرو فرمانرواييت محال است، خدايا جز تو كسى را براى‌

غافِراً، وَلا لِقَبائِحى‌ ساتِراً، وَ لا لِشَىْ‌ءٍ مِنْ عَمَلِىَ الْقَبيحِ بِالْحَسَنِ مُبَدِّلًا

(آمرزش) گناهانم و پرده پوشى براى زشتيهايم و تبديل كننده اعمال زشتم به نيكى‌ها نمى‌يابم،

غَيْرَكَ، لا الهَ الَّا انْتَ، سُبْحانَكَ وَبِحَمْدِكَ، ظَلَمْتُ نَفْسى‌، وَتَجَرَّأْتُ‌

معبودى جز تو نيست، پاك و منزّهى تو و ستايشت مى‌كنم، به خود ستم كرده و به خاطر نادانيم (در انجام گناه)

بِجَهْلى‌، وَسَكَنْتُ الى‌ قَديمِ ذِكْرِكَ لى‌، وَمَنِّكَ عَلَىَّ، اللهُمَّ مَوْلاىَ كَمْ مِنْ‌

گستاخى كردم و به اين كه هميشه مرا ياد كرده و به من لطف و بخشش نمودى آسوده خاطر بودم. اى خدا، اى مولاى من بسيارى از

قَبيحٍ سَتَرْتَهُ، وَكَمْ مِنْ فادِحٍ مِنَ الْبَلاءِ اقَلْتَهُ، وَ كَمْ مِنْ عِثارٍ وَقَيْتَهُ، وَ كَمْ‌

كارهاى زشتم را پوشاندى، و بسيارى از گرفتاريهاى سخت و كمرشكن را از من بازگرداندى، و از بسيارى از لغزشها حفظم كردى‌

مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ، وَكَمْ مِنْ‌ثَنآءٍ جَميلٍ لَسْتُ اهْلًا لَهُ نَشَرْتَهُ، اللهُمَّ عَظُمَ‌

و بسيارى از حوادث ناگوار را از من دور كردى و تعريف و تمجيد بسيارى كه شايسته آن نبودم (بر زبانها) منتشر ساختى، خدايا گرفتاريم‌