اسناد لانه جاسوسی آمریکا - دانشجویان مسلمان پیرو خط امام - الصفحة ٢٨٧ - انتخابات
از اهمیت و بزرگی شایسته و بایسته بود؛ ولی در چند سال اخیر این پر جنب و جوش ترین انتخابات ایران
بوده است. از مشخصات این فعالیتها بیانات تلویزیونی کاندیداها (که معمولاً به ذکر مشاغل و فعالیتها و در
تعهد ارائه طرحهای خوب خلاصه می شد)، پوسترها و بلندگوهای سوار بر اتومبیل را می توان نام برد. در
تهران هم پدیدار شدن تابلوهای انتخاباتی با کمک شرکت اتوبوسرانی تهران یا عضویت در اتحادیه ها و
اصناف کارگری هم از دیگر مشخصات آن بود و دولت تا آنجا که برایش امکان داشت ثبت نام در
رأی گیری اجباری نمود. نخست وزیر هویدا چندین بار اعلام نمود که عدم ثبت نام در رأی گیری ایجاد
زیان به حزب جدید محسوب خواهد گردید و مهمتر از آن به شناسنامه شرکت کنندگان مهر، نقش خواهد
شد. آنان که شناسنامه شان عاری از این نقش باشد از خدمات اساسی مثل ویزای خروج محروم خواهند
شد. در پایان رأی گیری با ثبت نام حدود ٨/٦ میلیون ایرانی انجام شد. از آنجایی که شمارش انداختن رأی
به طور سرّی انجام گشت دولت نتوانست رأی دادن همه ثبت نام کنندگان را ضمانت کند و شمارش نهایی
آشکار ساخت که با وجود بیشترین تعداد ثبت نام کنندگان در تاریخ انتخابات ایران، تعداد شرکت کنندگان
از نصف تعداد ثبت نام کنندگان کمتر بوده است. با آماری که ما در مورد ٢٤٤ برنده انتخابات مجلس (از
مجموع ٢٦٨) چنین فهمیدیم که تعداد آراء ٢٠١ نفر یا ٨٢% این عده در انتخابات ١٩٧٥، کمتر از تعداد
آراء بزرگان انتخابات ١٩٧١ بوده است.
در بسیاری از موارد مجموع آراء برای افراد این عده ٢١ تا ٥١ مجموع آراء انداخته شده برای افراد در
١٩٧١ است. کمترین تعداد آراء برنده برای ٢٧ نماینده انتخاباتی ٢١٨ ر ٥١٧ نفر بوده است. ولی در سال
١٩٧٥ نماینده اول تهران توانست فقط تعداد ٢٩٤ ر ٢٣٨ رأی و نماینده آخر تهران ٨٣٥/٤٠ نفر یعنی
کمتر از ١٢١ آراء نماینده آخر در ١٩٧١ به دست آورد. با این حال دولت اعلام کرد که تعداد رأی دهندگان
امسال مجلس ١/٥ میلیون و در سال ١٩٧١، ٩/٠ میلیون بوده است. در واقع ما هم معتقدیم که
رأی دهندگان سال ١٩٧٥ بیش از سال ١٩٧١ است ولی مجموع ١/٥ میلیون را درست نمی دانیم. در
انتخابات نیمه ٦٠ که به دقت در آن دست برده شد، عملاً هیچ کس رأی نداد و مقامات انتخاباتی به سادگی
ارقام مبالغه آمیز دلخواه خود را برای حفظ وجهه برنده از پیش معین، اعلام کردند. در انتخابات سال
١٩٧٥ که شاید بتوان وصف آزادترین در تاریخ جدید را برایش به کار برد، آمار واقعی به رقبای انتخاباتی
ارائه شد. این آمار با ارقام افسانه ای که مقامات در انتخابات گذشته صادر می کردند بسیار فاصله دارد.
چندین بازنده ناراضی نزد ما از تاکتیکهای غیر قانونی که به کار گرفته شد شکایت نمودند. این تاکتیکها
شامل این موارد می شوند: پر کردن ورقه افراد بی سواد توسط عمال کاندیدا، ارتباط گرفتن این افراد با
رأی دهندگان در محل صندوق و پر کردن صندوق. واضح است که انتخابات کاملاً آزاد نبوده است و وقتی
که یک کاندید از قبل معین می گشت، مقداری از آراء برداشته می شد و یک مقام وزارت کشور به ما اطلاع
داد که ١٠% انتخابات با نفوذ وزیر دربار، تقلب شده بود، اما گزارشهای تعقیب قانونی و ابطال آراء به سبب
اعمال نادرست کاندیداها یا مقامات انتخاباتی، حاکی از قصد دولت به اجرای نمایشی تمیز می باشد.
مشهورتر این است که نتایج انتخابات عدم اعمال فشار از جانب تهران را نشان می دهند.
ایران اقبال، نماینده قدیمی گنبد و خواهر منوچهر اقبال رئیس هیئت مدیره شرکت نفت و نخست وزیر
اسبق، فقط ٤٠ رأی احراز نمود و دیگر چهره های برجسته پارلمانی مثل محمد علی دشتی، فضل اللّه صدر
و احمد رفیعی هم باختند. در تهران اشخاص مهم دیگری با پشتوانه انتخاباتی ضعیف تر بوده اند که اگر