چکیده ایی از اندیشه های بنیادین اسلامی - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٩ - ولايت چند فقيه

ثانياً، داراى تقواى كاملى باشد و اگر معصوم نيست حداقل دنباله رو معصوم باشد و از جهت تقوا شبيه امام معصوم باشد.

ثالثاً، ولىّ فقيه بايد داراى حسن تدبير باشد. هر فقيه عالم و با تقوايى صلاحيت ولايت بر امت اسلامى را ندارد. چه بسا فقيهى عالم‌تر و با تقواتر از همه باشد، اما داراى حسن تدبير نباشد و حتى نتواند خانواده اش را به خوبى اداره كند. اين نقيصه به علم و تقوايش ضرر نمي‌زند، ولى صلاحيت وى را براى ولايت امور مخدوش مي‌كند. حسن تدبير، منوط به آگاهى از امور سياسى و بين المللى و امور ديگر است. بنابراين اگر اين شرايط سه گانه (فقاهت، تقوا، حسن تدبير) در شخص به طور كامل وجود داشته باشد ولايت بر امور مسلمانان برايش متعين است؛ چون شبيه‌ترين مردم به امام معصوم(عليه السلام) است.

طبعاً هر مسأله‌اي فروع، موارد متشابه و فروض فقهى و علمى دارد كه لازم است مورد بحث قرار گيرد و بدان جواب داده شود؛ مسأله ولايت فقيه نيز به همين گونه است، ولى در هر حال بر اساس مبادى اوليه نظريه ولايت فقيه، ملاك اصلى اين است كه شخص به امام معصوم(عليه السلام) شبيه باشد و اين مسأله با داشتن اشتراك در امور سه گانه‌اي كه ذكر شد، حاصل مي‌شود.

ولايت چند فقيه

از جمله فروعى كه در بحث ولايت فقيه مطرح مي‌شود اين است كه آيا جايز است در يك سرزمين دو ولىّ فقيه باشند يا خير؟ چه بسا بعضى از فقهايى كه بر ادله تعبدى براى اثبات نظريه ولايت فقيه استدلال مي‌كنند، بگويند كه هر فقيهى حق به دست گرفتن ولايت امور را دارد و در اين باره