لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٩ - ظهور قدرت و مالکيت مطلق خداوند در آخرت

دارند، چنين برداشت مي‌شود که دنيا عالم حجاب و ظاهر است و کُنه، واقعيت و باطن بسياري از حقايق در اين عالم شناخته نمي‌شود و معرفتي که از راه براهين عقلي يا تعبدي به آن‌ها به دست مي‌آيد، معرفت بالوجه است، با پشت سر نهادن دنيا، بخشي از پرده‌ها در عالم برزخ و بخش ديگر در عالم قيامت از برابر چشمان ما برداشته مي‌شود و همه حقايق را آشكارا مي‌بينيم و هيچ حقيقتي از ما پنهان نمي‌ماند:

«يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ * فَمَا لَهُ مِن قُوَّه وَلا نَاصِر؛[١] آن روز که رازها [همه] فاش شود. پس او را نه نيرويي ماند و نه ياري».

در آن عالم همه حضور خداوند را آشکارا درک مي‌کنند و مي‌فهمند که سروکارشان با خداست و از کسي جز خدا کاري ساخته نيست و حتي بدون اذن و اجازه خدا کسي نمي‌تواند سخن بگويد:

«يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلائِكَه صَفًّا لاَّ يَتَكَلَّمُونَ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا؛[٢] روزي که روح و فرشتگان به صف مي‌ايستند و [مردم] سخن نگويند، مگر کسي که [خداي] رحمان به او رخصت دهد و سخن راست گويد».

خداوند در آن عالم به گرفتاران عذاب تحمل ناشدني الهي كه درخواست تخفيف آن را دارند، مي‌فرمايد:

«اخْسَؤُوا فِيهَا وَلا تُكَلِّمُون؛[٣] [برويد] در آن گم شويد و با من سخن نگوييد».