لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٤ - لذت انس با خداوند در کام اولياي الهي

الهي، خداوند چنين فرجام مبارکي براي آنان رقم مي‌زند و آنان را از مشاهده خود مسرور مي‌سازد:

«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَه * إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَه؛ در آن روز چهره‌هايي شادابند و به پروردگار خود مي‌نگرند».[١]

دوستان خدا با لقاي الهي در قيامت به نقطه اوج و كمال انس با خداوند مي‌رسند؛ چه اين‌كه در دنيا نيز ذكر و انس با خداوند بزرگ‌ترين آرمان آن‌هاست و عالي‌ترين لذت‌ها را به آنان مي‌دهد و بي‌بهره‌گشتن از آن را خسارت بزرگي براي خود مي‌دانند. از اين رو امام سجاد(عليه السلام) در مناجات خود مي‌فرمايد:

«وَأسْتَغْفِرُکَ مِنْ کُلِّ لَذَّه بِغَيْرِ ذِکْرِکَ وَمِنْ کُلِّ رَاحَه بِغَيْرِ أُنْسِکَ وَمِنْ کُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِک؛[٢] خدايا، از هر لذتي بجز ياد تو و از هر آسايشي جز انس با تو و از هر نشاطي جز مقام قرب تو آمرزش مي‌طلبم».

لقاي حقيقي الهي برداشته شدن فاصله بين عاشق و معشوق و عبد و معبود است؛ همچون عاشقي که پس از سال‌ها جدايي و دوري از معشوق و لحظه شماري براي رسيدن به او و ترس و نگراني از اين که مبادا به محبوبش نرسد ، ناگاه خود را در کنار معشوق مي‌بيند و او را در آغوش مي‌کشد. اگر کسي خواهان چنين لقايي است، بايد رفتارش را براي خداوند خالص گرداند و رفتار او تنها با نيت و انگيزه الهي باشد.