لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٦ - لزوم باور به لقاي الهي

دنيا و نيز شيريني شربت‌هاي بهشتي را با شربت‌هاي دنيا مقايسه كرد، همچنان كه غذا‌هاي گنديده جهنميان را نيز نمي‌توان با غذاهاي آلوده و مرداب متعفن و بدبو در دنيا مقايسه كرد، رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در بيان شدت عذاب‌هاي جهنم، درباره غسلين‌ كه شراب جهنميان است مي‌فرمايند:

«وَلَوْأَنَّ دَلْواً صُبَّتْ مِنْ غِسْلِيِنَ فيِ مَطْلَعِ الشَّمْسِ لَغَلَتْ مِنْهُ جَمَاجِمٌ مِنْ مَغْرِبِهَا؛[١] اگر ظرفي از غسلين جهنم را در مشرق بريزند، از حرارت آن جمجمه‌هاي كساني كه در مغرب زندگي مي‌كنند به غليان مي‌آيد».

درك ما از غذاها و شيريني‌هاي بهشتي فراتر از درك ما از غذاها و شيريني‌هاي دنيايي نيست و ما با تشبيه آن نعمت‌هاي نامحدود و پاك با نعمت‌هاي محدود و ناچيز دنيا به شناخت ناقص و دورادور از آن نعمت‌هاي نامحدود دست مي‌يابيم و اين شناخت، به هيچ وجه نمي‌تواند حقيقت آن‌ها را به ما بنماياند؛ زيرا ذهن ما كشش فهم محبت خدا و لذت وصول به لقاي الهي و نيز عذاب خدا را ندارد و با تشبيه آنها با آنچه در دنيا درك مي‌كنيم به شناختي اين چنيني از آن‌ها مي‌رسيم؛ مانند زماني كه با شنيدن فضايل كسي بدون اين كه او را ديده باشيم، او را دوست داشته و به او علاقه پيدا مي‌كنيم.

از آن جا كه كمال و جمال بي‌نهايت الهي قابل مقايسه با كمال و جمال محدود دنيايي نيست، به كمك منابع شناخت عادي نمي‌توانيم واقعيت آن حقايق نامتناهي را درك كنيم و لازم است قدر همين محبت