لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٧ - ارتباط شناخت علمي لقاي الهي با اميد داشتن به آن

«إنَّ الَّذِينَ لاَ يَرْجُونَ لِقَاءنَا وَرَضُواْ بِالْحَيه الدُّنْيَا...»

 

ارتباط شناخت علمي لقاي الهي با اميد داشتن به آن

داشتن اميد به لقاي الهي و از جمله لقاي خاص خدا كه ويژه اولياي خداست، در درجه اول، نيازمند داشتن برداشتي درست از لقاي الهي است. نه تنها كساني كه بي‌بهره از علم و شناختند، بلكه برخي از كساني كه مراتبي از علم را نيز دارند، نتوانسته‌اند تصوري از لقاي خدا داشته باشند. از اين جهت درباره آياتي كه در آن‌ها واژه «لقا» به واژه «الله» و ديگر نام‌هاي خداوند اضافه شده است، گفته‌اند كه مضاف محذوف است. مثلاً «لقاء الله» در اصل «لقاء رحمه الله» و يا «لقاء عذاب الله» بوده است.

شكي نيست كه ما نمي‌توانيم كُنه[١] و حقيقت لقاي الهي را بشناسيم،

---

[١] علم به كُنه در علم حضوري عبارت است از حضور تمام حقيقت عيني و هويت خارجي شيء براي مدرَك، مثل حضور تمام حقيقت عيني و هويت خارجي واجب الوجوب بالذات براي او و علم مجردات به هويت‌هاي عيني خود، بلكه علم هر علتي به هويت عيني و انيت خارجيه معلول خود. علم به كُنه در علم حصولي عبارت است از حصول صورت تمام ذات يا ذاتيات شيء در نزد مدرَك؛ مثل صورت حيوان ناطق كه تمام ذاتيات انسان است. (ملاعبدالله زنوزي، لمعات الهيه، ص‌٨٤‌ ـ‌٨٣).