لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٨ - ظهور قدرت و مالکيت مطلق خداوند در آخرت

«يَوْمَ هُم بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِّمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّار؛[١] آن روز که آنان ظاهر گردند، چيزي از آن‌ها بر خدا پوشيده نمي‌ماند. امروز فرمانروايي از آن کيست؟ از آن خداوند يکتاي قهار است».

خداوند در همه جا و براي همه چيز حضور دارد و به تعبير حضرت امام خميني (رحمه الله): «عالم محضر خداست»؛ اما چون در اين عالم با علل و اسباب ظاهري رو به رو هستيم، حضور خداوند را درک نمي‌کنيم و نيز نمي‌توان آن را به آساني با برهان عقلي اثبات کرد. از اين رو، برخي از بزرگان گفته‌اند که منظور از حضور خداوند، حضور و احاطه علم خداوند برهمه هستي است. اما حضور خداوند را به روشني مي‌توان با ادله تعبدي ثابت کرد و از اين راه به آن ايمان آورد و چون شهود و درک حضور خدا براي ما ميسور نيست، ايمان به خدا و حضور او، ايمان به غيب است. در يکي از آيات قرآن، خداوند درباره احاطه خداوند بر عالم هستي و حضور عام او مي‌فرمايد:

«وَلِلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ عَلِيم؛[٢] و مشرق و مغرب از آن خداست، پس به هر سو رو کنيد، آن جا روي [به] خداست. آري، خدا گشايشگر داناست».

با توجه به اين که حضور خداوند در دنيا را درک نمي‌کنيم، از آياتي که دلالت بر حضور خداوند در همه عالم و حرکت انسان به سوي او