لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧ - نقد نظريه بعضي از عرفا درباره حرکت در آيه شريفه

دسته دوم: بدکاران که نامه اعمالشان به دست چپشان داده مي‌شود، در شعله‌هاي سوزان آتش جهنم گرفتار مي‌شوند و مي‌سوزند. اينان كساني هستند كه در بين دوستان و خويشان خود غافل از خداوند و روز قيامت به سرور، شادماني و راحت‌طلبي، شهوتراني، مخالفت با دستورات الهي و شکستن حريم الهي پرداخته‌اند، و چون مي‌پنداشتند حساب و کتابي در کار نيست، نگران فرجام کار و حساب و کتاب خداوند نبودند. آنان در دنيا مي‌گفتند: «وَمَا أَظُنُّ السَّاعَه قَائِمَه وَلَئِن رُّدِدتُّ إِلَى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنقَلَبًا؛[١] و گمان نمي‌کنم که رستاخيز برپا شود و اگر هم به سوي پروردگارم باز گردانده شوم، قطعاً بهتر از اين را در بازگشت، خواهم يافت».

از اين گونه آيات مي‌فهميم انسان‌ها در دنيا کيفر همه اعمالشان را نمي‌بينند و به همه حساب‌ها رسيدگي نمي‌شود، بلكه در آخرت به دقت به همه اعمال رسيدگي مي‌شود و نيز همه انسان‌ها، حتي  گنه‌کاران که نامه اعمالشان به دست چپشان داده مي‌شود، خداوند را ملاقات مي‌کنند. پس حرکت و ملاقات در آيه مورد بحث و آيات پس از آن، حرکت همه مردم به سوي خدا و ملاقات آنان با پروردگار است.