لقاي الهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠ - مفهوم حركت به سوي خداوند

چون حرکت جسماني به سوي مقصد جسماني است و مقصد حرکت جسماني نمي‌تواند مجرد و غير جسماني باشد. همچنين بايد روشن گردد كه مفهوم ديدار با خدا در آيه شريفه چيست؟ ديدار با خدا، در قرآن، با تعابير گوناگون بارها گفته شده است، چنان كه در برخي آيات در قالب اسم فاعل از آن ياد شده است:

«الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُوا رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ؛[١] همان کساني که مي‌دانند با پروردگار خود ديدار خواهند کرد و به سوي او باز خواهند گشت».

و در برخي آيات با صيغه مصدر بيان شده است:

«إَنَّ الَّذِينَ لاَ يَرْجُونَ لِقَاءنَا وَرَضُواْ بِالْحَيوه الدُّنْيَا وَ...؛[٢]  کساني که اميد به ديدار ما ندارند و به زندگي دنيا دل‌خوش کرده و بدان اطمينان يافته‌اند».

روشن است که ديدار با خداوند در اين آيات و نيز در دعاها و مناجات‌ها ويژه اولياي خاص خداوند است و بيشتر مردم از آن محروم خواهند بود. چنان‌که امام سجاد(عليه السلام)، در دعاهاي خويش، به ويژه «مناجات خمس‌عشر» از ديدار و مشاهده خداوند به عنوان بزرگ‌ترين آرمان خويش ياد مي‌کند. ولي اين برداشت از ظاهر آيه وجود دارد که همه انسان‌ها و به تعبير ديگر نوع انسان به سوي خدا حرکت مي‌کنند و در نهايت همه به ديدار الهي نايل مي‌گردند و اين ديدار ويژه اولياي خدا نيست.