جنگ نرم - عبدى، حسين - الصفحة ٦٤
ساختن يك يا چند دشمن فرضىTo Make A Supposed Enemy
اين يكى از شيوههاى قديمى سياسيون كهنهكار است كه قدرت را در اختيار دارند و براى بقا و ماندگارى در حكومت از آن استفاده مىكنند.
اين شيوه به مطبوعات نيز رخنه كرده است. در اين شيوه سعى مىشود تا ساير رسانهها و مطبوعات يا ساير سياستمداران و يا ساير احزاب را در چشم مخاطبان خود، به شكل يك دشمن نشان دهند. هميشه داشتن يك دشمن فرضى مىتواند اقدامات طرف مقابل را محق و معتبر جلوه دهد و زمينه را براى هر نوع اقدامى فراهم آورد. استفاده از اين شيوه خود مىتواند براى متحد كردن افراد داخل يك كشور نيز مفيد واقع شود.
در هنگام بحرانهاى اقتصادى و سياسى و يا همچنين خطرات سياسى كه از درون، يك كشور را تهديد مىكند وجود يك دشمن فرضى خارجى مىتواند سرپوشى بر بحرانها و اتحاد داخل كشور عليه آن بحرانها باشد.
پاره حقيقتگويىTo release a part of truth
گاهى حادثه، خبر يا سخنى مطرح مىشود كه از نظر منبع، محتواى پيام، مجموعهاى به هم پيوسته و مرتب است كه اگر بخشى از آن نقل و بخشى نقل نشود جهت و نتيجه پيام، منحرف خواهد شد. اين از رويههاى رايج مطبوعات است كه معمولًا متناسب با جايگاه و جناح سياسى كه به آن متمايل هستند، بخشى از خبر نقل و بخشى را نقل نمىكنند. اين شيوه به خصوص در انتشار نظرات رهبران سياسى متداول است. استفاده از تيترهاى اصلى روزنامهها، مطابق با ميل و سليقه آن روزنامه از نمونههاى بارز پاره حقيقتگويى است به طور كلى از ديد روزنامهنگاران يك خبر هنگامى كامل