ديويد نيوتن سفير سابق آمريكا در عراق نيز مى‌گويد: «آمريكا بسيار مشتاق بود كه صدام در جنگ با ايران شكست نخورد. ما بيشترين تلاش را كرديم تا از سقوط نيروهاى عراقى جلوگيرى كنيم؛ بزرگ‌ترين كمك ما به بغداد، فشار سياسى و تبليغاتى بر ايران بود تا اين كشور را مجبور كنيم كه قطعنامه شوراى امنيت سازمان ملل را براى پايان دادن به جنگ بپذيرد.» در واقع ايالات متحده پس از شكست‌هاى پى در پى عراق در جنگ و عقب نشينى نيروهاى اين كشور از خاك ايران سعى كرد چهره متجاوز صدام را به صلح طلب تغيير دهد و از اين رهگذر علت اصلى ادامه جنگ در منطقه را مواضع ايران معرفى نمايد.

نكته ظريفى را كه مى‌توان در مقايسه تطبيقى تجاوز عراق به ايران و نيز عراق به كويت مورد توجه قرار داد اين مسئله است كه تجاوز عراق به ايران پس از گذشت ١٠ سال از جنگ يعنى در سال ١٣٧٠ توسط دبيركل سازمان ملل اعلام شد در حالى كه در همان روز اول حمله عراق به كويت، شوراى امنيت با صدور قطعنامه‌اى عراق را متجاوز دانست و جالب اين كه درست ٤٠ روز بعد طى قطعنامه‌اى مجوز حمله نظامى به نيروهاى اشغالگر عراق را صادر كرد.

«مايكل گنون» حقوقدان برجسته در جمله‌اى تأمل برانگيز مى‌گويد: «در جنگ عراق بر ضد ايران كلكسيونى از نقض ماهوى قواعد آمره حقوق بين‌الملل كه تخطى از آنها اجتناب‌ناپذير است رخ داد.»

در يك جمع‌بندى از مباحث فوق مى‌توان نتيجه گرفت كه: در خلال ٢٥ سال گذشته ايالات متحده با انواع ترفندها و راهبردهاى مختلف سعى داشته است تا چهره انقلاب ايران را مخدوش جلوه دهد ولى نكته جالب توجه اين‌