جنگ نرم - عبدى، حسين - الصفحة ٤٧
«تدى روزولت» سياستمدار كهنهكار امريكا مىگويد: «رهبران امريكا هميشه بايد با لبخند سخن بگويند ولى يك چماق بزرگ هم به همراه داشته باشند» با اين بسترسازى مفهومى اولين موضعگيرىها و تبليغات روانى بر ضد جمهورى اسلامى ايران از فرداى شكلگيرى انقلاب آغاز شد. هنرى كسينجر، نظريهپرداز معروف امريكايى در همان اوايل انقلاب و با هدف ترساندن كشورهاى عرب منطقه از بازتابهاى انقلاب ايران مىگويد:
«كشورهاى عرب منطقه به خوبى به ياد داشته باشند كه خطر انقلاب اسلامى ايران به مراتب جدىتر و مهمتر از تهديد شوروى است. بنابراين رهبران عرب نبايد از رساندن هر گونه كمكى به صدام دريغ كنند.» در همين راستا تشكيل شوراى همكارى خليج فارس موسوم بهG .C .C در سال ١٩٨١ با هدف حمايت همه جانبه از عراق در جنگ تحميلى به خوبى قابل تبيين و بررسى است.
از سوى ديگر تأثير فشارهاى روانى امريكا و متحدانش بر سازمانها و نهادهاى بينالمللى است. ايالات متحده به رغم گذشت ٢٢ ماه از تجاوز عراق به خاك ايران با انواع كارشكنىها، از صدور هر گونه قطعنامهاى در شوراى امنيت بر ضد عراق خوددارى كرد اين وضعيت با آشكار شدن علائم پيروزى ايران و شكست احتمالى عراق پس از عملياتهاى فتحالمبين و فتح خرمشهر تغيير كرد، و اين بار با فشار آمريكا قطعنامههايى براى توقف جنگ و آتش بس ميان ايران و عراق صادر گرديد.
«مارتين اينديك» سفير سابق امريكا در اسراييل درباره سياستهاى كشورش در حمايت از صدام مىگويد:
«زمانى كه ايرانىها به او حملهور شدند، دچار نگرانى شديم، بنابراين ضمن كمك به صدام با فشار بر شوراى امنيت، قطعنامههايى را براى توقف