مقدمه‌اى براى فروپاشى سياسى- امنيتى و ساختارى آن باشد. جوزف ناى قدرت نرم را شيوه غيرمستقيم رسيدن به نتايج مطلوب، بدون تهديد يا پاداش ملموس مى‌داند. بر اين پايه يك كشور مى‌تواند به مقاصد مورد نظر خود در سياست جهانى نايل آيد، چون كشورهاى ديگر، ارزش‌هاى آن را مى‌پذيرند، از آن تبعيت مى‌كنند، تحت تاثير پيشرفت و آزاد انديشى آن قرار مى‌گيرند.

بنابراين قدرت نرم، توانايى كسب آنچه مى‌خواهيد از طريق جذب كردن نه از طريق اجبار و يا پاداش باشد. اين شيوه غيرمستقيم رسيدن به نتايج مطلوب چهره دوم قدرت است. به تعبير ديگر، قدرت نرم به برنامه‌هايى گفته مى‌شود كه هدف آنها اطلاع‌رسانى يا نفوذ در افكار عمومى ساير كشورها است. ابزارهاى عمده در اين رابطه عبارتند از: رسانه‌هاى مكتوب، فيلم‌هاى سينمايى و تلويزيونى و مبادلات فرهنگى.

نمونه‌هاى فراوانى از كاربرد تهديد نرم در صفحات تاريخ وجود دارد.

در حال حاضر، همه كشورها به نوعى ديگر در معرض اين نوع تهديد هستند. قدرت‌هاى استكبارى، امكانات و نيروى انسانى و ابزارهاى پيشرفته و پيچيده و مراكز علمى و پژوهشى خود را به صورت گسترده در اختيار اين جنگ قرار داده‌اند. با ظهور وسايل ارتباط جمعى و رسانه‌هاى متنوع نوين، ابعاد تهديد نرم، گسترده‌تر و پيچيده‌تر شده است.

در حال حاضر كشورهاى اسلامى به شكل اعم و جمهورى اسلامى ايران به نحو خاص آماج حملات و تهاجمات دشمنان اسلام با روش تهديد نرم هستند. در اين راستا هوشيارى و بيدارى ملت‌ها به ويژه زمامداران و رهبران سياسى و فرهنگى آنها نقش كليدى و اساسى در جهت مقابله با اين تهديد خطرناك و حفظ هويت و آرمان‌هاى خود دارد.